BUKAS NAAAAA...

Oo... Bukas na nga ang graduation day namin.

Perteh, ang bilis ng panahon... Super bilis.

Kailangan ko nang imulat ang aking mga mata sa katotohanan na magkakalayu-layo na kami ng mga batch mates ko.

Perteh... Pisay will never be the same again.

Pipigilin ko muna ang mga luha sa ngayon... Bahala na kung anong mangyayari bukas.

TATLONG ARAW NA LANG

Oo, tatlong araw na nga lang... Graduation day na namin sa Pisay.

Perteh... Ano ba 'to?! Dapat maging masaya ako dahil at last, nasurpass namin lahat ng mga challenges sa Pisay.

Hindi ko talaga maiwasang 'di malungkot habang papalapit na ang graduation day. Untiunting napupukaw ang isipan ko sa katotohanang hindi na kami magkakasama-sama sa college. Ang iba sa UPD, 'yung iba sa ADMU, iba sa UPMani, iba sa UPLB, sa MSU, iba naman dito lang sa Davao.

HINdi ko maiwasang 'di malungkot kung pinag-uusapan namin ni Marian 'yung topic about college. Perteh.

Nakuu...Perteh talaga.

Kagabi, nag batch party kami. Sponsored by Jason.

Halos lahat ng Illumina, pumunta. Perteh... Busaw masyado dating ko ba.

NAgbonding-bonding kami. Parang hotseat ang dating.

Alam niyo, naiinis ako ng konti sa mga taong parang walang pakialam sa mga taong nagsasalita sa hotseat. Kung baga eh, parang wala lang sa kanila. Sana naman, nagshow lang sila ng kahit konting respeto, ano? Last bonding session kasi 'yun. Gusto ko sana at least, makinig ang lahat.

'yun kasi 'yung pagkakataon na pwede naming i-fix ang mga problema sa batch, or iclear-out lang 'yung mga issues na nabuo sa batch. Konti lang din kasi siguro 'yung panahon na inilaan para doon, at masyadong maliit 'yung lugar para sa amin lahat...

Pero ipagpapatuloy naman 'yun sa lunes eh. Perteh... sana maging maayos na ang lahat.

Practices sa graduation day ang inaatupag ko ngayon... And also, masyado rin akong preoccupied sa clearances...

Perteh... the clearances... I LOATHE her... perteh siya... PERRRTEH!!!!!!!!

Haay nakuu Lord... Tabang... dapat matapos ang clearances by march 31... LORD... nakuuu...

RETREAT AT INTRAMS

ILLUMINA '06

Illuminate Illumina

PERTEH! Inflamed ang left cheek ko ba. Perteh kasi. Intrams kasi kanina. Tapos, participant ako sa Agawan ng Buko. SHAKS BAH!!! na-slide pa naman ako... nauntog ako sa sahig ng GYM. ayun, inflamed. Halos lahat ng mga batchmates ko nakapalibot sa akin kanina. I feel so helpless... Perteh.

"Dan, okey ka lang...?" -> ilang beses ko 'to narinig buong araw.

Hindi ako OK, ok?! Ang sakit kaya. HUBAAAAG!!!

Pero, kahit naaksidente ako kanina, parang ang ganda parin ng flow ng mga events since friday.

>>>

RETREAT! sa Benedictines sa may Ulas. March 17-18, 2006.

Dehado... Nag-take kasi kami ng Singapore entrance exams nung 17. Kaya naman, na-miss namin 'yung hapon session ng retreat (sumali ang iba sa amin nung umaga eh). Perteh ang Singapore scholarship exams... Super PERTEH!!!

anyway, Nakahabol din kami. Roomate ko si KLO at KBO. Room 19...

NUng gabi na, senti moment. BASTA... Ang alam ko lang eh, umiiyak na ako ng todo. Nakaririnig na ako ng mga humahagulhol na mga klasmeyts ko. As in, super iyakan. Mga thank you's, mga sorry, at mga i lab you... Hagulhol talaga. GRABEH!

The next day, nagpa-thank you kami kay Father Jerry ('yung speaker namin). As in, na-touch niya buhay namin. Especially 'yung family life namin.

THe best sa Benedictines!!! LIMANG BESES pa naman kami kumakain sa isang araw. Breakfast, snack, Lunch, snack, Dinner.

Illumina '06 with Father Jerry

Comment ko lang eh, sana nag-focus din sila sa relationship namin with each other sa batch. Hindi naman sa sinasabi kong hindi ok 'yung pag-usapan 'yung pamilya. Kaso lang, ga-graduate na kami sa March 29 (ang lapit na pala). Tapos, 'yung iba sa amin, 'di parin nagrereconcile. Walang balak magreconcile. Parang 'di kami nakapag open up with each other masyado.

Si KBo nasapian during the retreat

pero, as a whole, ang ganda ng retreat. Feeling sinless after the confession, kung baga. Heheheh.

Pero kanina, sa totoo lang, nagkasala ulit ako.

MORE RETREAT PICTURES AVAILABLE ONLINE!

JUST CLICK THIS LINK


>>>

TODAY, March 20, 2006. Culminating activity ng year-round intramurals.

For the past few days, todo ang practice namin for the cheerdance. As in, last na rin kasi ito. Dapat i-todo na namin.

Kanina, cheerdance. Nakuu... Kinabahan talaga ako kasi naman hindi ko kabisado 'yung Psychosomatic na part ng aming cheerdance. Perteh.

Pero in fairness, mas ok pa sa olrayt ang aming cheerdance. W-O-W. Bilib na bilib si Trifonia.

Agawan ng Buko... NADISGRASYA AKO. HANGGANG NGAYON, MAY ICE PACK PARIN SA MUKA KO.

haaay buhay talaga...

PERTEH. KAHIT na maraming nangyari kanina, happy parin ako kasi namain champion kami sa cheerdance. Champion kami sa halos lahat ng mga events. So, without a doubt, OVER-ALL CHAMPIONS KAMI!

Ang aming Trophy

Go Seniors! GO ILLUMINA!!!

MABUHAY ILLUMINA OLE OLE OLEYY!!!

Illumina... Ang mga champions!!!

MORE INTRAMS PICTURES AVAILABLE ONLINE!

JUST CLICK THIS LINK
>>>

Ang tagumpay na ito ay 'di makakamit kung hindi kami nagtulungan sa batch. As in... United. Yes, we are UNITED. Kung may nasasaktan, lahat nasasaktan. Kung may malungkot, lahat naghahanap ng paraan para maging masaya ang lahat. Kung may masaya, lahat nagsasaya.


Illumina... simply amazing.

Illuminate Illumina '06!

WAAAAH... SIKAT EH...

NA-SHOCK AKO NUNG NAKITA KO ITO SA NET:

http://www.sei.dost.gov.ph/intel-philsciencefair/ipsfcc2005.html#

pambihira... sikat kami eh... waaaah...

HOLD YOUR HEAD UP HIGH

Ayoko nitong araw na 'to.

Puro drama... Hindi ko na nakayanan... Stress.kills.me...

Paasahin ba naman kami sa wala? PERTEH! Sino ba naman ang 'di masasaktan niyan?!

Hindi naman ako 'yung ganung tipong tao na umiiyak dahil lang sa ganun... Pero ibang-iba na talaga ito eh. Sobra... ang sakit...

Sino bang 'di mabubuwisit? Sino bang 'di masasaktan? Sino bang hindi maiinis doon?

HINDI AKO MANHID! kaya inilabas ko na ang lahat-lahat kanina...

Putik...

Perrteh!!!


Pasensya sa ibang mga tao na hindi ko masyadong pinansin kanina. Kung nainis man kayo sa pinagaasta ko, pasensya na. Epekto lang ng kaputikan ng iba't ibang bagay na inihaharap ko ngayon. Pasensya kina mam betchay at mam go... hindi ko na kasi kayang magsalita habang pinipilit kong 'di umagos ang aking mga luha...

Salamat kina Cecile at Jeijei... Kalbaryo natin ito. Patuloy parin nating pinapasan ang mga events kanina. Kahit anupaman ang mangyari, nandirito parin tayo sa isa't isa. Sign natin ito... Naghihirap muna... Pero alam naman natin na sa huli, magtatagumpay din tayo. "time won't flow, everyone knows when the pain fades away... dreams won't die, tears in our eyes, you've got to hold your head up high..." pambansang awit natin 'yan...

MARAMING SALAMAT sa aking mga tunay na kaibigan... the force... Salamat. you people always make me feel better... the best talaga kayo...

kbo, cj, mitz, rain, yan... mga kasama ko kanina habang matindi pa 'yung mga nararamdaman ko... salamaaaaaat!

Hay naku... when will this end? Kailan pa kaya ako makakangiting muli? Lagi nalang bang mabigat ang mga mata ko sa kapapasan ng 10000000 liters ng luha? 'Di na ba mawawala itong sipon ko na laging kaakibat ng luha kong ito?

Hinding-hindi ko makakalimutan itong araw na 'to for the rest of my life... Ngayon lang ako umiyak ng todo sa harapan ng kaibigan ko sa loob mismo ng klasrum ko dahil lamang sa kaputikan ng isang bagay. putik talagaaaa... PUUUUUUUUUUTIIIIIK!!!

Perteh...

Help me lord... patawarin mo ako sa lahat ng masamang iniisip ko...

NAKU

grabeh... tatlong sunud-sunod na mga entries...

Perteh. Tapos na nga ang mga exams. Lumalabas na ang mga grades. Wala na kami masyadong ginagawa...

OMG... ga-graduate na kami...

Naku Illumina... Grabeh ang hagulhol sa darating na March 29... Mami-miss ko kayong lahaaaat! Alam naman nating hindi tayo magsasama-sama lahat sa college, pero kahit papaano, panatiliin natin 'yung bond na binild natin sa isa't isa.

Ang galing ng Batch natin. Hindi sosyal, hindi mayabang, Nagke-care sa sitwasyon sa Pisay, united against all odds, WAHAS, at super saya. MGA PERTEH TALAGA TAYONG LAHAT!

>>>

Tense na ako. Over fatigued. feeling super down nowadays.

pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na pagod na talaga ako...

hahaaay buhay... Ang saklap... Pero kailangan talaga nating harapin ito. SUGOD MGA KAPATIIID!!!

lord, help me talaga... 'di ko na kayaaaaa...

O AYAN NA HAA!!!

PROM PICTURES AVAILABLE ONLINE!

JS PROMENADE 2005-2006 fEBRUARY 11, 2006

at iba pang mga pictures...

SA INTEL AT UP DIL

Ito ang part II ng aming adventure.

Last February 13-17, 2006, pumunta kami ng UP Diliman para maka-join sa National Intel Philippine Science Fair 2k5-2k6. Kasama ko sina Jei, Ces, at Dejarme.

Nakakapagod ang biyahe. Kapoy. Perteh PA KASI NAMan NA-sLASH 'YUNG MALETA KO SA MAY AIRPORT NA HINDI KO NAMAMALAYAN... AS IN, MUNTIK NA AKONG MANAKAWAN, PERO BUTI NALANG DOBLE-DOBLE 'YUNG MGA COVER NA NILAGAY KO SA BAG KO. 'YUNG NA-SLASH PA NA PORTION EH BANDA KUNG SAAN KO NILAGAY 'YUNG MGA TOILETRIES KO... BASTA, ANG LAKI NG BUTASSS.... hugis "L" pa nga. Ginamitan talaga ng blade...

Eto 'yung mga pictures o:

Ang Aming Adventure

AS IN... Amazing talaga ang UP DILIMAN. SUUUPER GANDA. Parang city na 'yung dating sa loob ng campus. May mga shopping centers, jeep (ikot at toki), vendors, atm machine, church... Perteh. Luluwa ang mata mo sa sobrang ganda ng campus.

Perteh... I can't believe I'm in UP...

Pero, 'di rin natin makakaila na sa iba't ibang sulok ng campus, may mga "oust gloria!" na mga signs. Gusto nila ng mga rallies... Hhehehe...

Napansin ko rin, wala silang pakialam sa kahit anumang suot mo doon. May nakita nga kami na nakadaster lang papunta sa klase, at 'yung isa pa eh nakabathrobe at may dala pang balde habang naghihintay ng jeep.

Okokok... Balik tayo dun sa aming Intel Adventure. Sa una, nagcheck-in kami sa University hotel ng UP Diliman. Pero after a day, lumipat kami sa GRH ng Pisay Diliman.

Eto ang University Hotel ng UP Diliman


Feeling at home sa GRH ng Pisay Diliman

'Yung venue ng Intel science fair eh sa Ang Bahay ng Alumni. Ganda ng Place na 'yon. Malaki. Tapos sangkatutak pa 'yung mga donors ng building na 'yon. Basta, ang ganda. Harapan pa nga 'yun ng Film Theatre ng UP... tama ba?

Ang Bahay ng Alumni

Nakakainis... Ang laki-laki kasi ng aming tarpaulin, tapos hindi inaaprove nung babae doon sa Intel kasi super laki raw. Kung hindi raw namin gagawan ng paraan eh madidisqualify kami. Kaya naman, kahit na masakit sa aming mga damdamin, ginunting-gunting namin 'yung aming pinakamamahal na tarp... PERTEH! As in, total transformation talaga ang nangyari sa aming tarp; parang mansion na naging squatters area.

Ang aming booth

Tapos may pumuntang babae dun. Professor daw siya ng UP. Nakakainis. Basta, ayokong manira ng tao.

Ang galing ng Intel kasi naman, sumusunod talaga sila sa tamang oras. As in, conscious sila masyado sa time, kaya walang nalelate, tapos natatapos sa tamang oras 'yung mga events. Lingaw din kasi 'yung dalawang head ng Intel eh sina Cecile at si Maris. gets niyo?

Basta, ang lupit ng mga judges. Nabilib din ako sa kanila kasi sila lamang 'yung mga nanatanging panelists na nakapagtanong sa amin tungkol sa mechanism ng aming active ingredient sa aming extract. As in... 'yun kasi 'yung pinaghahandaan naming tanong since 3rd year first panel defense namin. Tapos at last! Tinanong na rin!!! Galing talaga ni Treyes...

Tapos 'yung isa pang judge, parang si Ma'am V... As in... super ma'am v ang dating niya. Dati raw siyang nagtuturo sa Pisay davao. Pero ngayon, UP Professor na. 'Yung isang judge, namigay ng Intel na pin.

eto mga judges namin. From left to right: Treyes, Joaquin, at si Rabago(ma'am V)...

As in... Buti nalang nasali kami sa Science Congress. Doon, nakilala namin 'yung mga taga-iba't ibang Pisay Campus. Diliman, western visayas, nueva ecija, central mindanao... as in. At naging friends pa namin.

Si Cecile may more than just a friend na nakilala. Si Timothy. Taga-bAguio.

Si Jei... May uyab... Si Ace. Ewan ko kung taga-saan 'yun. Basta 'yun pogi.

Ako naman, haaay basta...

Grabe 'yung congress namin. Ang LUPIT! Masasabi ko talaga na ang galing namin. heheheh...

Sumali kami sa Pinoy Sci-tek Challenge. Isang quiz bowl tungkol sa physics, chem, at IT. Grabeh... Hindi ko naman ineexpect na mananalo kami. Grabeh talaga. Pinaglaruan lang kasi namin 'yung contest, tapos it turned out na kami pa 'yung nanalo. As in, sponsored pa naman 'yun ng Intel, ABS-CBN, DOST, at Dep.Ed... Kaya naman, nagkaroon kami ng jacket ng Intel na parang felt paper ang texture, cap ng intel, at tshirt ng DZMM na ibinigay ko kay Pare. feeling Dorky na artista na talaga kami. Sobrang dami kasi ng mga paparazzi. Picture ng picture... Naaalala ko pa nga 'yung mukha ng kalbong photographer. Ang buhok kasi niya, imbis na tumubo sa tuktok ng ulo niya, tumubo nalang sa kanyang baba.

Ang Pinoy Sci-Tek Challenge

So, awarding na nga... Doon kami sa Economics building ng UP. Ang gandaaa...

Nashock ako kasi nagkaroon kami ng special award. Best Science Project. Kuyaw noh? Parang ang dorky ng dating, pero lingaw. Eh di umakyat kami ng stage para makuha 'yung aming Unilever na mga gift packs, at nagpapicture na naman sa kalbong photographer.

After some moments, Ayun, inanounce na nanalo kami ng Second Grand Award para sa Life Science Team Category. Grabeh... Hanep... Todo na itooo...

waaaaah!!!

After nun, bumalik kami sa Ang Bahay ng Alumni para makuha 'yung mga certificates and other prizes.

The next day, Friday na 'yun, naglibot kami around UP Diliman. Todo ang mga pictures. Kung gusto niyo makita, click this LINK.

Nung tanghali, pumunta kami ng Makati. Humiwalay kami nina Jei at Ces kina Dejarme. As in, naglakad-lakad lang kami sa Greenbelt, Glorietta, Landmark, at SM. Feeling mayaman, kung baga. Hahaha. Ayoko nung isang store doon bah. 'Yung LUSH. As in, ANG BAHO!!! Nagbebenta kasi sila ng mga beauty products na SOBRANG BAHO! waaaaaah!!! asthma ang makukuha ko sa store na 'yun!

Nung gabi, dun na kami nagstay sa bahay ng tita ni Dejarme, sa may Taguig. Sinundo ako ng dalawa kong mga tito: sina Tito Et at si Kuya Jon. Perteh. Niligaw pa naman ng mga lokolokong mga lalaki sina Tito Et doon sa Taguig. Buti nalang may cellphone. Kaya ayun, nagkita rin kami. Gusto sanang isama nina Tito Et sina Jei at Ces. Pero perteh... Nahihiya naman 'yung dalawa. Ang dami pang mga rason... Sayang...

Kaya ayun, nilibot ako nina Tito Et sa QC... Perteh ang traffic!!! Halos 10pm na nung nakakain kami sa may Eastwood City. Doon sa Heaven and Eggs. MGa sosyalista talaga ang mga tao doon sa Eastwood... As in... SUUPERR!

Picture-picture sa may Eastwood. From L-R: Kuya Jon, Ako, Tito Et

Lingaw din kasi dinala ako nina tito Et sa may Big Brother House. Waaaw... As in... Hehhehe... Lingaw...

I'm a Fan... Ang Big Brother House!

Kaming dalawa ni Kuya Jon... Parang Artista! Waaaah!!!

Doon na ako natulog sa apartment nina Tito Et. WAAAAAAAAH! Kung nakita niyo lang, ay sus nakuuu!!! Livable pa siguro ang kuweba... Lalaki talaga sila... grabeh! They need help from people. nasa Poverty lines sila. 1 year na yatang 'di nalilinis ang room nila.

8am, saturday, nagmeet kami nina Jei sa airport. At ayun, by 10am, bumalik na kami sa Davao.

At nung monday, May PAGpamatbat '06 pa... Pero gikapoy na ako oi... Wala pa talaga akong boses... Ginugulo pa ako ng SEVERE cough and colds. But I did make it.. :D

Naghabol na kami sa mga lessons... kaya nga ganito na ang mga nangyari.

salamat kay God talaga... He definately makes ALL THINGS POSSIBLE...

FEELING ARTISTA...

It's been two weeks... Dalawang linggo akong wala dito sa Davao. Dalawang linggo rin akong 'di nakakapag-blog. Perteh.

As in... Na-miss ko talaga ng sobra itong blog ko.

Kaya ngayon, babawi ako. Medyo MAAAAAhaaaaaBaaaaa itong entry ko na 'to.

Pasensya na. Bumabawi lang...

>>>

Magsimula tayo sa mga naganap noong Feb. 6 - 10, 2006... Our trip to Bacarra, Ilocos Norte.

Pumunta kami ng Ilocos Norte para sumali sa 3rd National Science Fair, Science Quiz, and Sci-Dama Competitions. Tama ba 'yung name? Basta, ganun.

BACARRA PIPS

6:30am palang, nagkita-kita na kami nina mam tavs, mam dejarme, nerdy, mamapeh, jei, at ces sa may airport. Perteh. wala pa talaga si kamille. Samok man gud mga matatanda na mga tao ba... palibhasa nahihirapang gumalaw ng panga... waaaah...

Ang aga ano? Tapos, na-shock pa kami dahil sa suot ni mam tavs...naka-jumper ba... heheh.

Ang ganda ng araw ko nun... Biruin ninyo, nakakita ako ng sobrang pogi na lalaki sa may airport?! As in... pogi talaga. Heheheh. 'Yun na 'yung soulmate ko, i know it.

So ganun, pumasok na nga kami sa airplane. Malaki 'yung eroplano kasi biyahe namin papuntang Maynila. Aguy, napadpad sa dulo ng eroplano sina mam tavs at nerdy. Kami nina jei bandang gitna ng eroplano. Tapos, kasama pa namin 'yung ibang mga region 11 delegates (char...). Enjoy rin kasi naman, nagkita kaming muli nung teacher ko nung grade six, si mrs. montecillo. Perteh... Para talaga siyang si mam papasin. AS IN! Kung kumilos, magsalita, mukha... Papasin ang dating.

Nakarating narin kami sa Naia II.. Ayun, may bus na pala para sakyan ng mga taga-Davao. So, pinauna namin si Mamapeh sa loob ng bus para magreserve ng mga upuan, at kami na 'yung nag-ayos ng mga bagahe. PERTEH! Ang bastos ng ibang mga tao dun. Kinawawa at inalipin ba naman si Mamapeh. Kaya naman, dalawang upuan lang 'yung nareserve para sa'ming pito. PERRRTEH! 'yung ibang mga delegates kasi, sinamahan pa ng kanilang mga nanay. Tapos, 'yung mga nanay nila 'yung umupo sa mga upuan DAPAT namin.

Buti nalang nagkaroon ng upuan silang lahat... except ako. PERTEH yung spare driver. dalawa pa naman yung upuan eh, dun pa ako pinaupo sa white chair--banda pa talaga sa CR! SHHHHUCKS! PERTEH! am bahO pa naman ng CR nila, palibhasa 'di marunong mag-flush ng toilet ang mga tao (sino kayang natamaan diyan? waaah..). Tapos, umaalog-alog pa 'yung upuan ko. shAAACKS...

Buong trip around Metro Manila, ganun 'yung sitwasyon ko. Nakakainiss!!! Buti nalang nung lumabas na kami ng Metro Manila, pinaupo na nila ako sa maayos na upuan.

Eto lang talaga 'yung ayaw ko sa trip namin from Manila to Bacarra: ANG DAMING HINTO. HINDI KASI ALAM NUNG DRIVER NG BUS KUNG SAAN 'YUNG TAMANG ROUTE PAPUNTANG BACARRA!!! SHAKS... NAGING DRIVER PA SIYA!!! alam niyo ba, muntik na kaming mapadpad ng Baguio imbis na papuntang Ilocos norte?! perteh talaga 'yung driver na 'yun... kaya naman, imbis na 10 hours lang 'yung biyahe, naging 12 hours.... shucks... halos kalahating araw akong nakaupo sa upuan sa bus... PERRTEH!

MGa around 2am, nakarating narin kami sa venue... May mga banners pa ngang nakalagay doon: "welcome delegates..." waaah... Tapos, sabi pa ng mga tao dun, wala na raw room para sa amin!!! Pero, buti nalang, meron pang isang school... 'yung San Agustin Elementary School. Dun 'yung naging headquarters naming mga research girls. Ang CR pa talaga, walang ilaaaw!!! haaay naku... ang saklap ng mga naranasan namin. Pero at least, makakatulog narin kami.

Nung umaga na, naglibot muna kami ng Laoag City. Kasi naman, gabi pa magsisimula 'yung opening nung aming sasalihang contest. As in, nakatry na ako ng mga bagaybagay na 'di ko pa nagagawa before... katulad nang sumakay sa kalesang may kabayo na naglalaway... pagkamalang bilang isang foreigner (si jei kasi ba!)... kumain ng marami kahit na busog pa... malasing ng lipovitan... bumili nang bumili... uminom ng walang katapusang C2 (botomless... every meal merong C2)... magtipid ng battery ng cellphone... matawag na "ading"... haaay basta, ang dami-dami. Hindi ko masabi ang lahat-lahat.

LAOAG ADVENTURE

Nung gabi, opening na nga. ANG DAMING MGA PULITIKO. Basta, highlight doon eh sina Bongbong Marcos at si Angara. Si Angara... Alam niyo ba, inakbayan niya si cecile at sila'y nagpapicture? waaah.. mga pulitiko talaga...

sina edgardo, bongbong, at imee

Ang tagal ng opening. kaya, nauna nalang kami uwi. Shucks. kakapoy... kaya, tulog na kami kaagad.

The next day... Contest na. Ayun, naghintay kami sa place namin, pero wala namang judge na bumisita eh. Kaya, nagsight-seeing nalang kami. Nandun kasi si Enrique Yap... Ang pogi na lalaki since Sibol days. Waaah talaga. Ang pogi to the highest level. Eto lang talaga 'yung grabeh. Si Mamapeh, may crush na taga-BAGUIO. Hindi pa niya alam 'yung name nung lalaki that time. Tapos nakilala niya na sa Vigan. Basta... Magkatabi kasi sila. Tapos, lagi pa silang nagkikita all throughout the day. Hanggang gabi. Soulmates? waaah...

Perteh ang mga judges... Nilagay ba naman 'yung entry nina Nerdy sa :Life Sciences? Shaks! Di hamak na Physical Sciences naman 'yung study nila. Mga perteh.

Nakasali kami ng Science Congress. Diniin kami ng mga judges. Pero, halatang kinakampihan kami nung judge na nasa right side. Sina Mamapeh, Nerdy, tavs, dej, nandun para sumuporta... Shaaaks...

Pero after the congress, ok na... hayahay.

Nung gabi, nagstory-story yan sina mam tavera at mam dejarme tungkol sa kanilang mga first love. Inisip ko na dapat matulog na ako kasi usapang matatanda naman 'yun eh. Si Jei rin, medyo napaidlip na. Si Nerdy medyo tulog. Si Mamapeh, HARDCORE NA TULOG. Si Ces, text nang text. Tapos biglang may ______. Tapos bigla niyang prinoclaim na ________ siya. shaaaks... Eh di tawa kami ng tawa... As in, SUPER TAWA. NAWALA ANG ANTOK NAMIN NINA researchmates (jei at ces). AS IN, FOR 5 MINS YATA, TAWA LANG NANG TAWA... gets niyo? kung gets niyo, makitawa narin kayo... waaaaaaahahaha!

The next day, thursday, awarding. ANG TAGAL NAGSIMULA. Kaya, kumanta muna sina jei at nerdy sa harap mismo ng lahat ng mga tao. Ako naman, nagmeet kami ng tita ko. Tapos nun, binigyan niya ako ng sangkatutak na BAWANG. Perteh...

Biglang dumating si Imee Marcos. AS in, gwapa tapos ang galing pang magsalita. Extemporaneous talaga 'yung dating. Ang galing. Nakamayan ko pa siya... Waaah... Mga pulitiko talaga...

Awarding na nga. Ang tagal. Inisa-isa kasi ang mga winners from grade 3 hanggang 4th year. Wala pa talagang klaro... Shaks... tapos, Nahati pa sa dalawang cluster 'yung contest namin. Life science pa talaga kami. Tapos, 4th year pa talagaa!!! WAAAH! Around 10am nagsimula... Natapos mga 4:30pm. SHAAAAAAKS!!!!! PERRRTEH!

Pero, worth-it parin. Nanalo kami. 1st place sa buong pilipinas. Wow noh? Salamat talaga sa Diyos.

Dumiretso na kami sa bus para magsimula na 'yung trip papuntang Maynila. Ayun... Mas enjoy. Kasi naman, nagsta-stop over kami sa mga landmarks ng ilocos norte at ilocos sur. Ang ganda ng mausoleum ni Ferdinand E. Marcos. As in... Nakita ko na si Marcos sa kanyang kabaong na glass... Ang sosyal! pero hindi kasi pwedeng magpicture sa loob ng mausoleum. Form of respect daw kasi 'yun. kaya, 'dun kami sa labas nagpapic.

Pumunta rin kami sa BALUARTE NI SINGSON. AS in, ang daming mga hayop.. Ang laki ng lugar. Ang sabi nga ni Mrs. Montecillo, "ANG DAMING ANIMALES!!!" As in, ang laki ng lugar. Ang ganda talaga. Babalik ako 'dun kung may pagkakataon ulit.

Pumunta rin kami sa street ng mga old houses sa Vigan. As in, parang bumalik kami sa Spanish era... ganda...

Eto 'yung mga landmarks kung saan kami nakapasyal during our stay in Ilocos Norte...

WOW... DIBA?

1. Baluarte ni Singson

2. Kalesa Ride

3. Laoag City capitol

4. Plaza sa Laoag

5. Marcos Mausoleum

6. Ilocos Norte Capitol

7. Ricarte National Shrine

8. Shrinking Tower sa Laoag

9. Syquia Mansion Museum

10. St. William's Cathedral

11. Vigan Old Houses

12. Bacarra Tower

13. abolition of Tobacco Monopoly

14. Palengke sa laoag

15. Bacarra National Comprehensive High School

16. Sa Room sa San Agustin Elementary School kung saan kami nag-stay.

for more pictures sa aming ILOCOS ADVENTURE, please click this LINK.

At nakarating narin kami sa Maynila around 5am. Naghintay, kumain ng breakfast sa airport (ANG MAHAL... SOBRAA!) at ayun... around 1pm, pumunta narin kami sa Davao!

At ayun, nagpraktis para sa prom...

Hahaaay... Kakapoy... sobraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa...

>>>

PRom night... Saturday, Feb. 11, 2006. Formal ang dating ng mga tao. Ang galing..

OK ang prom.

Ok na ok ang partner ko... si Marvin. Ang bait. Salamat pala marviN! galing ng oda mo. astig. nakakatawa.

enjoy ang aming hotseat session. Ibang klase talaga si ciara. Lalo na si Hadi at Renz. Kutz... ang drama mo.

si Marian... haaay naku.

Mga tao sa Men Seng... nakakatakot.

At nung monday, lumipad naman kami papuntang MAynila para sa IPSF.

>>>

Mga narealize ko:

Ang mahal ng mga bilihin sa La Union. Sobra. 'yung meal namin na kakarampot lang, umabot ng 170 pesos. As in, PERTEH! taking advantage. PERTEH talaga.

Sosi ang NAIA. Maganda ang restrooms nila. Nakakainis lang kung 'di madetect ng sensor 'yung katawan mo kung gusto mo nang magflush ng toilet.

Lingaw ang mukha ni Mamapeh kung bagong gising.

MASAMANG MAGTSINELAS O KAYA'Y MAGSLEEVELESS SA LOOB NG AIRCONDITIONED BUS LALO NA KUNG ANG BIYAHE AY MANILA TO ILOCOS NORTE.

Enjoy tingnan si Mam tavs matulog... as in.

Pwede pala kaming maging paparazzi.

Soulmates... totoo yan. As in.

Ang mga tao, pwede talagang magbago. Lalo na kung nagbago 'yung buong katauhan niya dahil umiibig na siya sa'yo.

Huwag dapat iiwanan lang ng basta-basta ang mga babae sa dance floor. Naaawa ako sa kanila.

Kung mahal mo siya, sabihin mo na.

Naghuhuling-hirit na ang mga kabatch ko. As in.

>>>

PROM PICTURES COMING UP THIS WEEKEND!

>>>

'YUN NALANG MUNA. GABI NA. NEXT WEEK KO NALANG IPOPOST 'YUNG ABOUT SA TRIP SA UP DILIMAN... salamat sa lahat ng sumuporta sa amin!

SALAMAT. SALAMAT. SALAMAT!

TODAY

Today is Saturday, and I'm here in my house.

Pupunta sana ako ng NCCC Mall para bumili ng mga gamit ko for my projects na due pa sa Feb. Kailangan ko na kasing gumawa ngayon. Kasi naman, may contest sa talumpati daw sa UP Min sa Feb 6 ng hapon. Tapos, aalis ako (together with the research group) at pupunta sa Laoag, Ilocos Norte sa Feb 6 (gabi) hanggang 9. Prom na namin sa Feb. 11. Tapos, hopefully, pupunta rin kami sa UP Diliman sa Feb. 15 hanggang 19 para sa Intel.

Ang busy. Ang daming mga opportunities na binibigay. Sana magampanan ko 'yung role ko sa lahat nang mga 'yon.

Just help me... Help me Lord.

>>>

WALA AKONG BOSES. BAKIT BA AKO SUMIGAW?

EH ANONG MAGAGAWA KO? KAILANGAN EH.

PERTEH!

>>>

Last Jan. 21, birthday ni Marian. Eh di pumunta kami sa bahay nila. Akala ko, parang simple lang 'yung handa niya kasi kami-kami lang. Perteh. Ibang klase talaga itong si Marian.

Sobrang DAMI ng handa. 'Yun pala ang simple para sa kanya? waaah.

Marian talaga---anak mayaman!

After lunch, nanood kami ng Memoirs of Geisha (dvd from Mantex of course). Ok lang naman 'yung movie. Ang corny lang ng rason kung bakit siya naging Geisha. Pero in fairness, lingaw ang movie. Ang ganda rin ni Zhang Ziyi (tama ba ang spelling?). Kaya nga ngayon, si Kbo, gustong maging Geisha na rin. May blog na kasi siya. Tapos, ALL ABOUT GEISHA 'yung blog niya. Nanood din kami ng isang Korean film. Hindi ko alam 'yung title, basta, yakadoods 'yung movie. Mga sipon, laway, kugmo... Ay basta. Yaks. Pero, lingaw na love story. Waaah.

Last Wednesday, Jan. 25, birthday ni Mare. So, may konting celebration dito sa bahay. Kami-kami lang din. Si Pare, si Mare, si Cj, sina ate Belinds at Vange, si Pipo, at syempre, ako. Thankful ako kasi masaya si Mare nung araw na 'yon.

Nung Wednesday din ng hapon, nag community service kami sa CAT. Assigned kami ni Luis na maghead sa cooking. Alpha 1 'yung nauna. Enjoy kasi naman, wahas 'yung mga babae dun. Nakakagaan ng feeling na nakakatulong ka at nakakapagpasaya ka ng tao. Basta, kung naramdaman niyo man 'yun, you'll just know.

>>>

KAHAPON, naglaro kami ng basketball sa school. Seniors vs. Sophomores. Shaks. First half lamang ang Sophies. MEdYO may alam kasi sa sa larangan ng basketball. Pero, bumawi kami sa second half. At thank GOd, nanalo kami.

Kulang kami sa practice. For sure. Kulang talaga.

Tapos, wala pa talaga si Tifanny. Shaks. EH di ako lang 'yung isang center. Napagod talaga ako ng todo!!!

Sa next game namin, sisiguraduhin kong lahat kami sa basketball girls ay magiging masaya. AYoko kasi ng may mga nasasaktan. Ayoko rin ng mga nagmamaliit ng ibang tao. Ayoko kasing magmura. Ayoko ng mga nagmamarunong. Ayoko nung mga mapang-asta na 'di naman nila alam 'yung totoong potential ng mga ibang tao. Nakakyamot. Nakakainis.

Anyway...

After the game, pumunta ako ng SM kasama sina Ayesha, Marian, Izy, Raniel at Alec. Kumain kami sa I Love Sushi kasama si Braza. Busog ako ng todo. And, ang sarap pala talaga ng TOFU---walang aangal. Blog ko ito.

Bibili sana ako ng mga materials. Pero, kulang ang mga gamit sa NBS. Shaks.

Tapos, ngayon sana ako bibili, pero, wala rin. Umuulan kasi.

Kaya nandito ako ngayon. Magmememorize nalang ako. Gagawin ko 'yung math project ko. Sulat-sulat muna. Ay tama, may lab report pa pala sa Physics. Perteh. Magbabasa pa ako ng The Catcher in the Rye. Food Chem project pa pala. Ay perteh, may Bio project pa due next week.

Naku Lord, Tulungan niyo po ako.

>>>

Nakatulog ako ng maayos kagabi. Haaay, buti nakabawi ako sa mga puyat ko noong mga nagdaang araw.

>>>

PWEDE NANG MAGCOMMENT dito sa blog ko. Click niyo lang 'yung link sa baba, 'yung "comment". Tapos, pwede na kayong magcomment either as a user, or as a guest.

>>>

Ok... ilau-launch ko na ngayon ang mga taong may mga bagong blog:

visit KBO'S BLOG: http://morfunleashed.blogspot.com

and, ang pinakabago:

MIGUEL'S BLOG: http://beezdahk.blogspot.com

>>>

Lord, tulungan mo ako.

SCI-TECH FAIR... AT SI WEATHER REPORTER

Perteh! Shakidoodz... Patay na raw si Ernie Baron? Nyah!

Perteh! Ngayon ko lang nalaman. Nabasa ko sa status message ni Sara. Nung una, 'di ako naniwala. Perteh, tapos chineck ko sa site na ito. Perteh! Nale-late na talaga ako ngayon sa mga balita. Ang latest ko kasi na news ngayon eh 'yung pagtagumpay ni Pacman.

Ang galing talaga sa boxing ni Paquiao. Perteh ang mga suntok! Perteh! PERRTEH!!!

Condolence to the family and friends of Ernie Baron. The weather reports will never be the same again. Kung walang knowledge, walang power... babaaay!

>>>

Last week, naging busy ang lahat ng mga tao sa school because of the Sci-Tech fair. Eto 'yung event na kung saan pinaghahandaan na simula palang ng pasukan sa June. Dito kasi ine-exhibit sa gym 'yung mga investigatory projects/research proposals/papers namin. Contest ito na part sa aming grade sa research (para sa seniors at juniors) or para sa integ sci (sa freshies) or sa bio (sa sophies).

Perteh... Akala ko wala na kaming iwo-worry ng aking mga research mates (jei&ces) sa Sci-tech fair kasi naman exempted na kami (waaah...) dahil sa aming participation sa Intel. Sina Nerdy. Mamapeh, at Kamee rin, exempted. Akala ko magiging hayahay kami sa mga panahong 'yon.

Pero perteh talaga... Hindi na nga namin kailangang gumawa ng display board (kasi may tarpaulin na kami), hindi na nga namin kailangang maghanda para sa judging kasi exempted na kami. PERO, may ipinaggawa naman sa'min si ma'am TAVS.

Shakidoodz man... Mas GRABEh pa ang ginawa namin kung ico-compare ko sa mga batchmates kong gumawa ng mga display boards. Perteh! Naging mga taga-gupit, taga-dikit, taga-inflate ng balloons, taga-pukpok ng mga pako, taga-arrange nung board para sa 'magic' kunohay, at taga-takbo at taga-hatid ng mga utos mula sa academic building papuntang gym kaming mga research girls. Lalo na kaming dalawa ni Jei. Perteh.

Pero ok lang 'yun sa'kin. Nagbenefit din naman ako kahit konti mula dun.

Anyway, so ayun, nagsimula na 'yung sci-tech fair. Nagmarshalls kami (sa CAT), ibig sabihin, mga tagalitis ng mga pasaway during the program. Kami 'yung sumisita sa mga natutulog, maiingay, nagbabasa ng mga libro, 'di nakikinig, etc.

Nagsimula na 'yung preliminary judging ng mga exhibits. Tinulungan/Nireview ko 'yung mga kaibigan ko tungkol sa kanilang mga research, para naman maging handa sila.

So after nun, nag-talk si Sir Nobleza tungkol sa kanyang Nyog ('yan ang spelling yata niya). About virgin coconut oil 'yung research niya.

Then nag-lunch na kami. Birthday nun ni Irene, kaya naman, libre na naman ang pagkain sa canteen.

Announcement ng mga top 5 for Science Congress. Ayun, nakapasok 'yung mga kaibigan ko (kaibigan ko man silang lahat din).

Umatend ako ng Science COngress ng Physical Science hanggang kina Kbo lang. Medyo seryoso ang dating doon.

Then, Umatend ako ng Science COngress sa Life Science, PERRTEH! KALINGAW ba ng LiFE! As in, na-enjoy talaga ako ng todo sa kanilang Science Congress. Nandun kasi ang mga wahas na mga tao.

Hindi na ako naka-attend ng Science Cnogress sa Techno. Tapos na kasi nung lumabas ako sa Science COngress ng Life Science.

Perteh! Ka-enjoy bah!

Eh 'di 'yon... Announcement na ng mga winners. COngrats sa mga nanalo.

Eto 'yung mga pics na gusto kong i-share sa inyong lahat!

Ang ganda kasi, diba? Nagpapicture sa'kin 'yung mga grupong ito. Last Sci-Tech fair na kasi namin ito.

For more pictures sa Sci-Tech fair, please click this link.

At eto pa, gusto kong i-announce sa buong mundo kung sino ang mga devoted research mates ko (char.)

si Cecile--> 'yung maliit.
Si Jei--> 'yung mukang Bumbay.
At ako--> 'yung pinakamaganda. Waaaah! 'yung pinakamatangkad.

Ano na kayang gagawin ko kung wala kayong dalawa? Nakuu. Gusto sana nating sumali sa Sci-Tech fair, pero, 'di na pwede. SAYANG! waaahehehe. Okz lang bai... Hintayin nalang natin 'yung cash prize na hanggang ngayon eh nandun pa sa Digos. Perteh!

>>>

Perteh! Nagsusulat pa ako ngayon ng mga stories for Dear Doctor Love. Perteh! Malapit na ang February. Buwan na ng mga puso!

Agay... Mas marami na naman akong mga pasyente! PERTEH!

>>>
Halaa! Next week na pala ang mga Achievement Tests. Perteh! I really have to do well this time. Hindi ko sineryoso ang mga achievement tests for the past two years. Babawiin ko na ngayon.

Kaya, study mode muna ako ngayon.

BABAY 134 ASTER STREET

Nah... Perteh!

Ako lang isa rito sa bahay. Taga-bantay, kung baga, habang gumagawa ng mga lab reports. Parang typical lang ano? Pero alam niyo, ibang klase kasi ang nararanasan ko ngayon. waah... Ako nga lang isa rito sa bahay na walang laman kundi ako at ang computer na ito.

Oo, ako at ang computer na ito lamang ang laman ng bahay na ito. (malay ko ba kung may daga pa ba o anu pa mang mga something...)

Shucks lang nga... Lilipat kasi kami pansamantala ng bahay. Aayusin kasi ang bahay namin, kung baga, ire-renovate. Aalisin, imu-move 'yung septic tank namin kasi naman, bumabaha na kung umuulan. Diba, laging umuulan ngayon dito sa Davao? Perteh... so ma-iimagine niyo nalang ang bahay namin tuwing umuulan... baha... septic tank... perrteh!!!

So ngayon na nga, lilipat kami ng bahay. Dun kami lilipat sa bahay namin dati (bahay nina Pare at Mare nung buntis pa si Mare sa'kin. lumipat kami sa 134 Aster steet nung bininyagan ako). Nasa Flores Village parin, pero dun na sa Sampaguita street. Sa tabi ng bahay ni Papa Danding, sa konting harap ng bahay nina Sharon.

Advantage rin naman sakin na tumira doon. Unang-una sa lahat, makakasama ko si Papa Danding, ang lolo ko na kapatid ni Papalo na medyo spino-spoil ako since bata pa ako. Waaa. Tapos, ang luwang pa ng garahe dun. Pwedeng makapagbasketbol o makapagbadminton. Tapos, may swing pa doon (mas matanda pa sa'kin 'yun hanggang ngayon, buhay parin). Tapos, tipid pa ako sa pamasahe sa trisikad; malapit lang kasi sa kanto ng Flores 'yung bahay na 'yun, so, maglalakad nalang ako.

Pero naman, grabeh super uber to the max din ang mga disadvantages doon.

Una, sira 'yung bakod doon. Exposed pa naman sa "grassland" 'yung likod ng bahay. Perteh, so may malaking possibility na bisitahin kami ng mga animals. 'Di lang daga, pwede rin ng mga snakes, mga mas malalaking ahas, ng mga mahahabang ahas...

Shucks... Shucks talaga. Tapos, walang internet for 1 week. Halos every night pa naman ako nagoonline kasi para sa mga lab reports. Tapos, hindi ako makakatikim ng internet for a week. Paano na ang mga references? Kaya nga ngayon, grabeh na kaagad ang pagreresearch ko ng mga references para sa dalawa pang lab sa foodchem. Perteh. Tapos, Wala akong sariling kwarto. Tapos, Nasa kahon lahat ng mga gamit ko. Perteh... Wala nang skycable (pero ok lang, sanay naman ako eh. for 15 years, hindi ako nakatikim nun. si CJ ang magsu-suffer kasi walang disney channel. Waaahahahsha!). Ano pa ba? AY basta, ang dami!

PEro kapalit din nun, magiging maayos naman ang bahay namin dito sa 134 Aster street. Ok na 'yun sa akin. Nakita ko nga 'yung drawing ng renovated na bahay eh. Ok na ok!

Sabi ni PAre before April 5, 2006 ayos na itong bahay. Nakuu... Sana totoo nga 'yun. Kung baga eh, graduation gift na rin.

Waaah...

Mga karton... EVERYWHERE!


kanina ito na picture. shucks. mga karton.

Perteh, kailangan kong mag-adjust sa bagong environment. Itong bahay namin dito sa 134 Aster street eh 'yung bahay na kinalakhan ko na eh. Shakidoodz man...

Pero ok lang... I'm flexible naman... Perteh!

Babay na, 134 Aster street. See you again after two months.

ANG PASKO AT NEW YEAR CELEBRATION

Nakuu. Hindi ko talaga makakaila na ang tahitahimik ng Pasko dito sa Davao. Perteh talaga. Parang kami lang yata sa bahay 'yung nag-iingay eh. 'Yung mga kapit-bahay namin parang tulog eh. Parang "wala lang" sa mga tao dito 'yung pasko. Perteh. 'DI tulad nung dati na sobra-sobra ang mga party. Simula nung sinabi ni Digoy na bawal magpaputok, ayun, parang nawalan na ng gana magcelebrate 'yung mga tao.

Pero kami sa bahay, asus, wa-epek ang passivity ng aming mga kapit-bahay. Sa amin, tuloy parin ang pasko! Tuloy parin ang Noche Buena. Harharhar! Kaya nga halos kami lahat eh chubby.

Nagexchange of gifts kami. Niregaluhan ako ni Pare at Mare ng Harry Potter and the Half-Blood Prince. Wah! Dagdag na naman sa Collection. Pero perteh! Dagdag din sa reading list ko! May dalawa pa akong librong babasahin eh. Hanggang ngayon, 'di ko parin matapos-tapos 'yung Les Miserables, at TUesdays with Morrie! Shucks talaga! Waaa! Tapos, eto pa si Marian prinepressure akong basahin na 'yung Harry Potter. Perteh. Bahala na oi.

At kumain narin kami. Basta, ang sarap.

Pagkagabi, pumunta dito sa bahay 'yung sina Ninang Jing, 'yung isa ko pang lolo na si Papa Danding, at 'yung tito ko, si Tito Et. Dati-rati may kris kringle kami, Pero wala na ngayon. Ewan ko ba, crisis siguro 'yung rason kung bakit walang kris kringle. Ay ewan ko ba. Hindi ko maintindihan.

Eto nga pala 'yung picture ng aming Christmas celebration dito sa bahay.

ANG SAYA-SAYA!

Binigyan ko ng mga regalo pinsan ko. Toblerone na may kasamang mga sabit sa cellphone nila. Gusto ko lang magbigay, kaya binigyan ko sila. Akala siguro nung isa kong pinsan, si Angel ('yung naka-blue na shirt), na ieedit ko ang mga pictures nila. PEro hindi noh. Nakakatamad. Ang dami ko pang gagawin. Waaa.

So, ayun, nabusog kami, medyo nag-enjoy, at ganun na nga.

After Christmas, as in, todo ang pasyal ko sa SM at sa NCCC Mall. Nagkita kasi kami ng isa ko pang bestfriend na si Kamille sa SM. Nagkamustahan lang kami. Tapos, nakita rin namin si Karla, so, sinama rin namin siya. Nakita ko rin sina Jobo na nagla-laag. Tapos, nakita ko rin 'yung mga pinsan ko. Nung pagkagabi na, ayun, pinuntahan ako ni Pare doon at namili kami ng mga panregalo para sa aming "major" kris kringle sa BUONG Pasia family. As in, BUO!

Nung new year naman, doon, medyo nag-ingay narin ang mga kapit-bahay namin. Ang mga kawali, mga kotse, mga radyo, mga taong kumakanta eh pawang nag-iingay. As in, malapit nang masira 'yung "honk" ng aming kotse sa sobrang pagbubusina. Teka, honk ba ang tawag dun? Waa...

Every January 1, nagre-reunion ang BUONG Pasia family. Naghohost 'yung mga lolo at lola ko. Eleven kasi na magkakapatid 'yung mga lolo at lola ko. Shakiks, ang sipag noh? Tapos, each pa na lolo at lola eh may average na tatlong anak. Tapos, 'yung mga anak, 'yung mga tito at tita ko, eh may average rin na tatlong anak!!! Waa. Can you just imagine how BIG our family is?

Ako, apo ako sa tuhod. Kabatch ko 'yung mga anak ng mga tito at tita ko (like, duh?). 'Yung pinakamatanda kong tita eh mga around 48 na yata ('di ako sure) tapos 'yung pinakabata kong tito eh 17 pa lang! Mas matanda pa nga 'yung isa kong pinsan sa tito kong 'yon eh. Basta. It's quite complicated. Dapat niyo makita 'yung family tree nalang namin. Sabi nila gagawa raw sila ng website namin. Hay nakuu. Kailan kaya nila sisimulan?

Eto, dito kami nagreunion. Nagsisimula kami mga around 12 noon, tapos nagtatapos around 7 pm kung gusto pa ng mga tao.

Nasa taas ako nito.

Enjoy ang mga reunions namin (well, para sa'kin enjoy). May mga games kasi, para sa mga matatanda, teenagers, at mga bata. Namimigay pa ng pera. May kris kringle pa. Ang dami pang pagkain. Pero ang kinaiinisan ko lang minsan eh 'yung pagkakaroon ng favoritism kung namimigay ng pera. Ganito kasi 'yon. Kapag mas bata, mga 5 years old BELOW, mas malaki 'yung binibigay nilang pera. Kung medyo matanda ka na, kailangan mo pang amuin sila para lang madagdagan 'yung sixty pesos mo. Perteh!!! Aanuhin naman ng mga batang 'yun ang pera? Ibibigay lang naman nila 'yun sa kanilang mga magulang ah! Hindi nila 'yon maeenjoy ng todo! PERTEH!

Pero, 'di na bale. At least ako, for my part, medyo malaki-laki narin 'yung nakuha ko. Galing kasi ng diskarte ng tatay ko. WAAAH!

Sa reunion namin, doon din 'yung chance na makita namin ang isa't isa. Ang daming mga bata sa pamilya namin! As in, toddlers everywhere! Natututo rin silang magenjoy tulad nito:

Ang kyut noh?

Eto 'yung iba pang mga pictures o:

May mga kantahan, inuman, kainian. As in.

After ng kris kringle, nagkanya-kanya na kami. 'Yung tipong, do whatever you want. Kaya halos lahat ng bata dumiretso na sa swimming pool! Kapatid ko, as in, Wah! Mga pinsan!!! PAti mga tito ko naligo. Ako, gusto kong maligo. PEro, 'di pwede. BAsta.

Kita? Sa pool na 'yan, infested ng mga Pasia. Starring pa nga 'yang kapatid ko dyan eh. Hanggang sa upuan lang ako.

At 'yun na nga 'yung naging Pasko at New Year celebration ko. Oo nga pala, gusto kong i-greet si Trisha, pinsan ko, na HAPPY BIRTHDAY! Birthday niya ngayon, January 2! Bisitahin niyo ang blog niya, at mag-greet kayong lahat!

Sige, ito nalang muna. May pasok na ako bukas! Waaah. School na naman. Kitakits mga classmates!! Drafun, nAH! PERTEH!

3 MINUTES NALANG SIGURO... NEW YEAR NA PAGPOST KO NITO

I just saw a rat running from our sofa towards the room.

Shakiks... Magnu-new year na. Tapos, 'yung daga pa ang maggri-greet sa'kin? Ano bang ibig sabihin nito?

At ngayon pa! 45 minutes nalang, magnu-new year na, ngayon pa namin natuklasan na may daga pala rito sa loob ng bahay! PErteh bah oi...

Anyway daga, don't worry. Mamaya lang, makakatikim ka ng RACUMIN.

>>>

I'm awfully in a bad mood today.

The moment I woke up, I never noticed the sun shining. All I know is that sumisigaw at nagyayawyaw na si Mare na bumangon na ako kasi sobra na raw ang tangkad ko. Pati si Pare nakisali pa sa gulo. 'Yung ibang tao raw kasi gising na ng mga ala-sais pa at naglilinis na ng bakuran, at magluluto pa ng almusal. Buti pa raw ako, gigising na may nakahain nang pagkain. Pinaghihintay ko pa raw 'yung pagkain.

Perteh bah! Hindi ba nila naiintindihan na KULANG ako sa tulog kagabi kasi naman dahil sa buwisit na lamanlupa na nagbago ng password ko sa ym!

Perteh. Pero, ano bang magagawa ko eh, nakakatanda sila. Galang lang, kung pwede. Pero naman noh, nung bumaba ako, eh nagluluto pa pala sila. Perteh.

AT AYUN... Sinimulan ko ang araw ng may kunot sa noo. At hanggang ngayon, may kunot parin.

Medyo bad trip kasi ngayong araw. Ayoko nang sabihin pa ang ilang mga details. AYOKo nang balikan pa.

Magnu-new year na. Ano ba, Pasia? Smile naman diyan.

>>>

This year started with a loss, and then followed by a major loss, then again another loss, and another major loss, and then another loss, and then, thank God, minor losses nalang ang mga sumunod.

I can still remember last January 1, 2005. Ninang Jing called here in the house. Alangan, always naman din siguro, ewan ko lang mamaya kung tatawag ulit. Nag-greet siya ng HAPPY NEW YEAR sa'amin. OK na sana ano? Pero, sinundan 'yung "happy new year" niya ng "Nagsuicide 'yung kapitbahay namin..." Grabeh, first thing na nabalitaan ko nung new year is 'yung pagkamatay ng kapitbahay ng ninang ko. Aguy... Death na agad 'yung nangyari. Pero, hindi naman namin masyadong pinansin 'yon eh.

After one week, namatay 'yung lola ko sa Leyte. 'Yung nanay ni Mare, si Restituta (Tootsie). Ineexpect naman talaga ng family na mamamatay siya, pero hindi namin ineexpect na that day mamamatay siya. Dyahe! Nasa party pa ako nun ng pinsan kong si Trisha nung nabalitaan ko na namatay ang lola ko.

Nung Feb, wala naman masyadong nawala. Basta alam ko, pangit ang mga results ng Achievement tests ko. Yakidoods. Pero, doon namin nalaman na may cancer of the liver na pala 'yung lolo ko. Tatay ni Pare, si Papalo.

March. Namatay 'yung isa ko pang lolo, asawa ng kapatid ni Papalo. Grabeh bah. Ano ba 'to? March na! PErteh.

April. Ito sana 'yung buwan na pinakamasaya para sa'kin. Alangan, 'yun kasi 'yung buwan ng kaarawan ko. Pero, dyahe, nag-internship kasi kami. Takakainis 'yung isang supervisor ng BFAR eh. Loida ang pangalan niya. Basta, nakakainis siya. Pero ito talaga 'yung pinakagrabeh. Biglang na-confine sa ospital si Papalo. At doon nagsimula 'yung mga moments na akala ko mawawala na siya ng todo sa'aming piling. Ilang beses akong nagdasal na sana maabutan pa ni Papalo 'yung birthday ko, April 28. Pero, hindi Siya nakinig. Noong April 26, ayun, sumama na si Papalo sa Diyos.

May. Napansin ko na parang nagiging monthly requirement na 'yung may namamatay sa family namin. Pero, nung May, thank God, walang namatay.

June. Namatay 'yung isa ko pang lola, lola yata 'yun ni Pare. Basta, another loss na naman. Iyakan na naman, as usual.

July HANGGANG December. So far, thank you Lord kasi wala ka na munang kinuha sa pamilya ko. We've lost a good number of loved-ones already. Alam na siguro ni Lord na masyado nang masakit kung may kukunin pa siya.

But then again, I just realized that I was always sitting on the conked-out side of the bench. I never even tried to scoot near the better side. I was being too pessimistic.

Shucks man. Kahit na sobrang dami ng mga nawala sa buhay ko/namin, perteh. Ang Diyos talaga, ang wais. All those losses, those i-can't-live-anymore moments, and all those occasional crying times were, in fact, blessings in disguise.

For six months our family had gone through a great deal of suffering, sacrifices, and terrible losses. And within those six months, I felt that our family became stronger, warmer, and more committed with each other. Those six months were the times wherein we learned a lot of things in life and death. Those were the times that we learned that we still have each other no matter what happens in the family.

Nung mga panahon din na 'yon, narealize ko kung sino nga talaga 'yung mga tunay kong kapamilya. 'Yung walang pinipili kung sinong tutulungan, 'yung totoo, 'yung hindi plastik. Minsan kasi ang perception ko sa mga ibang relatives ko eh 'yung medyo materialistic, avaricious. 'Yung mga tipong lumalapit lang sa'yo kung may pera ka o kung may bagay kang ganito... Alam mo 'yun? Basta, I don't need to elaborate on that matter. I don't want to hurt other people's feelings.

Iba ang pasko/bagong taon ngayon sa family namin. Ang daming kulang. Parang gusto mong maging masaya, pero hindi mo naiiwasan 'yung katotohanan na wala na pala sila sa piling mo?

Nakakamiss...

Perteh. Ba't ako nagda-drama? Ayoko na. Tama na muna itong drama ko. Naririnig ko na 'yung torotot ni Cj sa taas. Kagagaling ko lang sa simbahan. Ayoko na 'yung ala-libakera 'yung dating ko ngayong bagong taon.

HALA! MAGSIKAIN TAYONG LAHAT! MAGCELEBRATE! MAGTOROTOT TAYONG LAHAAAAT!!!

MANIGONG BAGONG TAON SA INYONG LAHAT!

>>>

Sa mga nagtetext sa akin, salamat sa mga greetings ninyo. Sorry ha. Wala akong load, 'di na muna ako makakatext sa inyo.

Ang dami ko nang hindi natext kay Anj. Sorry Anj ha! Happy new year nalang!

>>>

Magpopost ulit ako ng christmas/new year post. 'yung may kasama nang mga pictures.

Mga solid readers ko sa KIKO'S DEAR DOCTOR LOVE, sorry kasi hindi muna ako makakapag-update. I'll try sa January 2.

>>>

SALAMAT SA LAHAT NG MGA TAONG TUMULONG SA'KING MAGING MASAYA NGAYONG TAON. MAHAL KO KAYONG LAHAT!

>>>

THIS IS A NEW YEAR... THUS, A NEW BEGINNING.

SINUSUMPA KITA

kung sino ka man, ibalik mo sakin ang password ko sa yahoo mail.

ikaw. hindi ko talaga ineexpect na kukunin mo ang password ko. hindi ko ineexpect na babaguhin mo pati personal information ko.

perteh ka. sinusumpa kita.

alam ko, alam mo, na madali lang makuha yung password ko sa yahoo mail. pero, pagka naman. binago mo na nga yung password ko, binago mo pa yung personal info ko.

now, i could NEVER retrieve my password/the password that you "made" in my yahoo mail.

wala kang hiya.

pano ko nalaman, HA?
nagonline ako gamit ang ym ni mama, cppasia59. as usual, invi mode ako. perteh ka talaga ano? nagonline ka bigla USING MY OWN YM ID! PERTEH KA!!!

bago matapos 'tong year na ito, kung hindi mo pa ibabalik sa dati ang yahoo mail ko, patay ka sa mga kaibigan ko. MAY IDEA NA AKO KUNG SINO KA.

naglolokohan ba tayo? perteh ka.

kailangan ko ang ym/yahoo mail ko para sa college application forms ko. wag mo namang sirain ang future ko.

>>>AFTER 30 MINUTES<<<

GOSHES. SALAMAT LORD GOD!

buti nalang mababait at talented ang mga kaibigan ko. tinulungan nila akong maretrieve yung password ko. salamat RENZ! You're the MAN!

at sa'yo, hacker kang sosi. may info ka ba na nasend sa crushcalculator.com na ayaw mong ipaalam sa'kin? waaah ka.

perteh ka. 'wag ka na kasi.

you're just getting jelly!

PERTEH.

at least, now, I have a new password and contact information. safe na ang yahoo mail ko.

ASA KA PA! PERRTEH!

MALIGAYANG PASKO!

Perteh, Pasko na nga!

Ang bilis talaga ng panahon, parang kahapon lang 'yung Christmas 2004 eh. Perteh! Hindi pa nga ako nakakapanood ng Harry Potter 4! PERRTEH talagaaa!

Kagagaling lang namin nina Mare at Pare para bumili ng mga regalo para sa mga pinsan ko. Perteh. Ang gaganda ng mga binili nila. Perteh talaga. Tapos, 'yun pala wala kaming matatanggap na regalo mula sa kanila!!!--> sabi nila. Parang... unfair, diba?

HOY mga pinsan! Kilala niyo na kung sino kayo! MGA regalo ko ha! perrteh!

Pero, sabi nga ni Pare, "it's better to give than to receive..." Kaya nga ngayon, ay, sige nalang. At least, alam kong magdadala sila ng baked mac bukas ng gabi dito sa bahay. Sana lang nga, kumpleto ang recado, gaya ng ginawa namin sa food chem, para masarap!

Ang daming tao kanina sa GMall. Graaaabeh! Nagho-holiday rush nga daw, kung baga. Perteh din noH? Sinong nagsasabi na pobre ang mga Pilipino? Sandamakmak ang mga tao ngayon sa mga malls! Sinong purdoy, aber?

Anyway, kanina pala, pinagsamantalahan ko na 'yung moment na makabili ng regalo para kay Pare at kay Mare. Perteh kasi. Grabeh sila kung magparinig. "Grabeh ka naman bumili ng mga regalo para sa mga kaibigan mo, nak..." "Ako, gusto ko ng ganito..." "Ay, ok na sa'kin 'yung pagmamahal..." "H'wag pagkain kasi baka may cholesterol..."

Perteh, eh di bumili na nga ako ng mga pangregalo sa kanila. Hindi mamahalin. It's the thought that counts naman eh. Waaah... Kapos ako ngayon ng pera. Ewan ko bakit.

For the past few days, ayun, dito ako sa bahay kasama si CJ. Minsan nasa office ni Pare. Naku talaga noh. Halos everyday, nanonood kami ni CJ ng mga Disney na movies. As in, inisa-isa namin ang lahat ng mga fairytales na perteh na mga movies. Hanggang ngayon, perteh, napapaiyak parin ako sa The Lion King. Nakuuu... perteh talaga.

Mamayang mga 9pm, magsisimba kami sa St. Paul's parish. Doon kasi kami usually nagsisimba every Christmas eve. Lingaw kasi nakikita ko 'yung mga classmates ko dati, batchmates, zhuzhu... May mga narerealize ako like, "ay, tangkad na niya ah..." "si ano pala, tumaba?" "oi, payat na si ano..." "ay, ganun parin mukha niya" "oi, ang pogi..." Kaya nga gusto ko ring magsimba dun eh, para lingaw.

Mamaya, magluluto ako ng Carbonara. Ngayon, lalagyan ko ng salt para magkalasa, at cream of mushroom para mas masarap.

Karaming mga gifts under the Christmas tree. Saan kaya 'yung sa'kin doon?

Sa kasalukuyan, may ipinagagawa ako kay Mara, my seatmate. Lingaw kasi, ang galing niya sa photoshop, so matutulungan talaga niya ako sa aking plano. Harharhar... Basta, malalaman niyo lang kung ano 'yun sa susunod na.

'Yun nalang siguro muna. Oo nga pala... MERRY CHRISTMAS MGA TAO!

PERRTEH!

ANO BA?

Perteh.

Nandito ako sa office ni Pare ngayon.

Dec. 24, 2005 na! Mamayang hatinggabi, CHRISTMAS NA!

Mamaya nalang ako magpopost ng maayos.

Ang ganda ko talaga... Char.

Sige, ito nalang:

Magbasa kayo ng Kiko's Dear Doctor Love. May chapter 1, chapter 2, at chapter 3 na!

Sige, alis na ako. Mamaya nalang!

Merry Christmas!

ANO NGA BANG NANGYARI?

Naku... Sasabihin ko ito, graBEH! SOBRANG BUSY KO TALAGA!!! GRAAAABEHHH!

Perteh na nga kung perteh!

Buti bakasyon na ngayon. Pero, inaatupag ko parin ang mga application forms.

Ano nga bang nangyari the past few days/weeks? Eto, bibigyan ko kayo ng overview:

>>>

The best talaga ang foodchem. Si Mam Papasin kasi, nagplano-plano na magpaparty daw kami. Kaya ganun, nagluto kami ng iba't-ibang putahe: Embutido, Fudge Brownies, Carbonara, Lasagna, at Baked Spaghetti. Grabeh ang preparation... TATLONG ARAW! Tapos, halos 10 minutes lang namin kinain ang lahat-lahat! Nakuu... Ang busog ko talaga nung araw na 'yon. 2:30-4:10pm, kumain kami. Tapos, nung 4:10, nagChristmas party pa kami sa SG! Naku, eh di, doble busog na ako. Hindi nga ako kumain ng sobra sa SG party. Hindi pa ako nakapagdinner... Oo nga pala! Bago ko makalimutan, nagpapasalamat ako kay Emmae! SALAMAT TALAGA SA GIFT MO! PINASAYA MO AKO NG TODO!!!

Eto nga pala 'yung party namin sa FoodChem. Nasa ChemLab kami niyan.

>>>

Regional Sci/Math quiz/fair, sci-dama comp, and Intel-Philippine Science Fair.

Haaay nakuu... Luckily, nakasama ako sa event na 'yan. Pumunta kami sa Digos last Dec.9-11, 2005. Kasama ko 4 na 1st yr, 4 na 2nd yr, 4 na 3rd yr, sina Rae, Hadi, Miggy, Nil, Roxie, Kamee, MamaPEH, Jei, at Ces, 6-7 teachers/coaches. Grabeh, first time ko 'tong makasali at makasama ang mga taong ito sa contest. Kuyaw... Sosyal na ang dating ni Pasia... Nakakapag-Intel na!

Salamat sa Diyos at nakasali kami dyan. 6 kaming research, para sa Intel. Nakuuu... Ang saya makasama ang mga taong 'yon. Marami rin akong nalaman na mga sikreto ng mga tao. Mga stories ni Glenn Monleon. Nakadiscover din ako ng mga pogi. Nagkaroon ako ng bagong experience.

Saturday 'yung contest namin. Perteh kasi naman, kailangan naming magsemi-formal para raw hindi makilala 'yung school namin. Perteh. Mas nagmukang teacher ako kesa sa aming coach. Perteh! Tapos, bilib din ako sa aming napakalaking display board na pinaghirapan naming puntahan at ipagawa sa MindsView. Nakuu... Nagpapasalamat nga pala ako sa MindsView, kahit hindi masyadong maganda 'yung services niyo, ok lang kasi pinaganda niyo ang mga display board ng dalawang teams.

Nakakainis ang mga taong kumokopya ng mga abstracts namin. Nakakainis. PErteh.

LiFe Science category kami. Sina Mamapeh, Nerdy, at Kamee ay Physical Science. Lingaw kasi nauna ang physical science, tapos, pasok sa science congress sina nerdy. Kapag pasok ka kasi, siguradong panalo ka na. Sa amin, nagkaroon ng thrill. Perteh. Sabi kasi ng mga organizer, meron na silang unanimous na winner. Dalawa nalang ang tatawagin nila for congress para sa mga questions. Nakuu.. That time, si Cecile 'yung kasama ko. Grabeh ang kaba.. Tapos, bigla nalang... WALA. Hindi kami tinawag. PERTEH!

So, that left us there thinking about what will happen the next day. Panalo ba o talo? Shucks man...

Bad trip din para sa mga quizzers... DINAYA BA KAMI sa math at science quiz! PERTEH! Mga walang MODO!

At nung gabi na talaga, kinuwentuhan kami ni GLENN Monleon ng iba't-ibang stories... At nanood pa kami ng the BIG night ng PBB. COngrats nga pala kay Nene, I'm so proud of you!

So, Sunday na... Sa tingin ko pinicturan ako nina Jeijei habang natutulog ako. I can feel it. Tapos ayun, nagkandarapa kami maligo kasi baka malate si Sir Angel sa kanyang flight. Sosi kasi itong si Sir Angel. Pa mayni-Maynila na siya. At pumunta na kami dun sa venue.

Haaay nakuu.. paghintayin ba kami ng matagal, tapos ipopostpone lang pala 'yung awarding?! Eh di 'yun, nagnet cafe muna kami. Kaya nga nakapagpost ako dati eh. Doon din mismo sa inet cafe na 'yun nagblossom ang "pagmamahalan" nina Baula at Cecile.

At bumalik din kami sa venue pagkatapos kumain ng beefsteak sa Jollibee. Ayun, awarding. Buti nalang, kahit dinaya kami ng iba't ibang mga divisions, naku, panalo parin. I'm so proud of you schoolmates! Saludo ako sa inyo.

Napakatagal ng announcement ng winners para sa Intel. Nakuuu... feeling ko lalabas na 'yung solid waste ko sa pwet ko sa sobrang kaba. As in, ang init pa talaga!

After almost two hours, ayun, nagannounce na nga ng winners. Life Science Category muna. Eh di, kabang kaba na kami. Binanggit na yung 3rd place, tapos yung second place... Lalabas na siguro 'yung solid waste ko As in...

Sinabi nung tig-announce: "For the champion ob clAsteRR tooo, layF SAyans Cutegury... Prawjekt LiderR, Kris Gym DanNNiKA..."

WAAAAAAAAAAAAAAAHHHHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHHA!!!

aS IN, SHAGGET TO THE MAX NA KAMI! TUMAYO AT TUMALUN-TALON!

Wala na akong CARE kung imispronounce pa nila ang pangalan ko, basta't panalo kami! WoOOOhooOWOO! As in... Hindi ko 'yun ineexpect. Sobra-sobra na ang ibinigay ni God sa'kin. Sobra... Salamat talaga LORD!

AFter nun, Physical Science na naman... 3rd sina MamaPEH! WoOoOOOHHOOOoooO!!!

AT After nun, bumalik na kami sa Davao.

Grabeh... Sobra ang pasasalamat ko sa Diyos... As in, hindi ko talaga 'yun inakala. Ang bait ni LORD! YEAHHH! Salamat Mahal Na AMA!

Yeah! "We're going NAtional," ika nga ni Dejarme.

Sana gabayan ulit kami ng Panginoon...

Eto ang pic naming lahat. Si Mam Palicte ang kumuha niyan.

>>>

After nun, Exams na... Buti binigyan kami ng oras para makapag-aral. Haahaaay... At 'yun nagtake kami ng exams.

After the exams, nag christmas party. Hehehe. Salamat Miggy sa Les Miserables. Sa the FORCE...Salamat sa mga regalo. Ang senti mo KAYBO!

IZy, MARIAN, RANIEL, at MITZI... Utang NIYO SA'KIN!!!

Nag semi-batcholympics kami. Pero ang totoong laban na talaga ay sa March pa. Kaya, maghanda kayong lahat!

After that, hindi pa ako nakapaglunch kasi nag-rap pa kami ni Yan at ni JoanE. Bilib talaga ako kay JoanE... Ang galing gumawa ng rap. Sistahs talaga kami. Kaso lang nga kulang kami. Paos si Anj, nagliwaliw kasi kasama si Marl nang nakaraang gabi sa Christmas party ng DOrm.

Parents Day Celebration. Nagsenti moment kami ni Pare sa stage ng Pisay. Nagexchange kami ng mga letters. Nakakaaliw makita ang mga taong (magulang) umiiyak habang nagsasalita ka. Kung baga'y nata-touch pala sila sa mga sinasabi mo. Perteh... Kitang kita ko 'yung si Mareng umiiyak habang hawak-hawak 'yung cellphone niya para mag-video. Waaaah ka talaga Mare, mahal talaga kita. Cool lang si Pare sa stage, first time niya kasi gumanun sa Pisay. Pinipigil ko lang ang mga luha ko that time. Kasi naman, nakakahiya kung iiyak ako dun noH! perteh!

After that, nagtake ako ng Math exam. Naku, grabeh ang tawa ni Mam Eggy... Super, parang ala-witch.. Harharharh...

At umuwi narin ako sa bahay...

The next day, inatupag ko 'yung mga application forms ko... Hanggang ngayon, 'yun parin ang inaatupag ko...

>>>

Napaka-busy ko talaga ano? Pero, grabeh... Kahit ganun ako, ang ganda ganda ko parin... Char.

NATUKLASAN KO LANG HA...

Ang ganda ko pala sa piling ng aking mga kaibigan...

Wow... Ganda...

>>>

Mga Sleeping Beauties

I'M BACK WITH A PIECE

Ang busy ng buhay ko. Kitams? Ngayon lang ako nakapag-update ulit. Nakuuu..

Last November 18, nakasali ako sa finals ng DCWD cityewide oratorical contest.

Perteh nalang... Kasi naman, nakalimutan ko 'yung last word na binanggit ko, tapos ayun... blank.

Perteh... sayang... Eh di, walang award... Consolation lang.

Nung papababa na ako ng stage, inapproach ako nung timekeeper at sinabing, "CONGRATS! iKAW ang 4TH!"

Nah. PERRRTEH!

Ewan... Basta, parang ang saya ng feeling, tapos parang ang lungkot. Oo, 4th nga ako. Nagpapasalamat ako dun. Pero naman, perteh, 4th pa talaga. Isa nalang, magkakamedal na. Nagkamali kasi ako sa huli-->sa HULI pa talaga! Nakuuu...

Tapos, nung lumabas na ako sa venue ng contest, inapproach na naman ako ng isang babae, "congRATS! did you know that you were the 4th?!"

As in... hindi ko maexplain kung anong nararamdaman ko. Parang ang sayang... parang ang saya na nakakalungkot... Haaay.

Pero kahit ganun, proud na proud parin 'yung mga sumusuporta sa'kin. Salamat kay Mare at Pare. Kay coach na si mam faith. Kay Ciara. Sa THE FORCE. Sa Neutron. Sa BATCH 2k6... Sa schoolmates. Sa teachers. Sa PISAy... Salamat sa inyong lahat. Lampas-langit ang pasasalamat ko sa inyo.

>>>

At ito ang award-winning piece (waaahhahahahah):

WATER FOR YOU AND ME: HOW FAR CAN WE GO?

Water is for you, water is for me. You need water, I do too. But how dare we use it and not protect it? How dare we depend on it and not preserve it? How dare we kill the very thing that gives us life?

Water, H2O if you prefer, is the very entity that makes the world go round. It is the one that enables natural processes to occur, like evaporation to cloud the sun on a hot day, rain to quench the plants, substance to rejuvenate the human body, molecule to neutralize the toxins. However, this is not all. Water does far more than these.

Water is life. While people can survive without food for weeks, it is impossible for us to survive more than a week without water. The survival of every living thing in nature relies on water. Water is the binding agent of the world. Tell me, how did we come in contact with the world before? Wasn't it through travel in water? Tell me, of all the things that we ingest throughout the world, what is the most essential thing that we put into our mouths? Isn't it water? Tell me, what is the medium that connects our different islands? Water, right? And lastly, tell me what we use to make sandcastles to gladden up our childish hearts? Yes, it's water. Water is a universal matter. Water is the one that connects all the sands of the world; be it black, white or brown, to make a castle of aspirations, of hopes, of success. Dreamy, isn't it? But a quick step from reality crashes you directly back to our world.

Why? What is our water situation? The United Nations Population Fund predicts that by the year 2025, two-thirds of the world's population of 6.5 billion people will suffer from shortages of fresh water for drinking. In a recent report by the Washington based World Resource Institute, the world's thirst for water is likely to become one of the most pressing issues of the twenty-first century. More than that, our country is now facing a looming disaster of water crisis. The International Institute of Rural Reconstruction confirmed that there is a water crisis in the Philippines, "one of the wettest countries in Southeast Asia." The water dilemma, therefore, lies not in supply but in water distribution and sanitation.

It's just that some of our countrymen do not have access to water, be it safe or not. Water exigency is more apparent in Manila where ten million people live. For most of them, sallying after water everyday has been their agony for years. Why? First, they cannot afford water. Second, they cannot trust the cleanliness of our rivers and streams. Just look at the Pasig river for example. No one would even dare to take a plunge in it because the water's too dark, and too dirty for one's consumption.

Going further down the microscope, we come to our very own city, Davao. The city whose citizens are blessed with safe, clean, and abundant waters. So safe, that we tend to take it for granted, so clean that we abuse it, so abundant that we waste it, so blessed that we neglect the future generations.

However, a study by the Japan International Cooperation Agency showed that by the year 2015, Davao City will be 28% short of water supply. OUr city is clearly awaiting an impending doom, one that the nation's capital is now experiencing. Now, where will that leave us?

Then here comes the matter of banana and pineapple plantations. These ecologically disatrous activities contaminate our water reserves. In Davao, where many lands are converted to banana and pineapple plantations, fertilizer residues from these plantations are drained to the rivers. This may eventually cause a lethal effect called euthrophication or excessive algae formation killing the living organisms in the water, and thus triggering the release of toxins in the water. Again, the imperious question, what will happen to us?

YES! These are major problems. It is not our depleting water resources, it is not our polluted waters, it is not our limited water access. But it is indeed about our negligence, our overconfidence, our ingraitude. But all is not lost--no, not yet.

Water is and never will be solely a problem of the government. "I have far better things to do, I have problems of my own, let the government handle it." No. It is a problem that concerns us all. All of us utilize it. All of us benefit from it. All of us are consumers of water.

We are the youth. We are the future of this country and we will not fail it. Though our capabilities be limited, though our scope and influence is not vast, but little by little, we will pave the way for the future of our waters. How? Three E's: Empathy, Enthusiasm, and Execution. Feel for the water. Feel fot the future. Feel the need and think, "Can I bear the thought of having polluted water in the future? Will I allow this to continue? What can I do?" Have we thought or did we even care about it? If we did, have we shown enthusiasm or were we responsible enough to prevent the worst from happening? What could have hindered us from doing so?

The name of the hindrance is passivity, indolence. A small but relevant first step is needed for the transition of principle to action. It is not enough to be aware. To translate our awareness into action is a major leap.

We shall let that passion compel us to act. Let us join organizations whose aim is to protect our water reserves. Campaign for water conservationa and protection in school, at home, wherever you are! Each one of us can do it. We can do it. All of us can do it.

If the youth can do it, how much more the leaders of this country? Of course they can, and they must. Saving the waters is a concerted effort. No person can do it alone. Therefore, all should act, starting from the highest authority to the lowest sectors of society. They can pass bills for the preservation of our waters and strictly implement it among the citizens. They should conduct information campaigns to help people realize what they can do, and explore possible preventive and curative measures to save our waters for tomorrow, for today.

In other words, you, me, all of us must act and altogether become heroes. So tell me dear audience, how far are we willing to go? As I take it, our presence here shows that we understand the urgency to actively involve ourselves in saving our water, our resource. Our presence here shows that our waters still have hope, that our country can survive, and that there is still tomorrow, for our water, for our world, for us.

So friends, I leave you with this incitement: how far can we go from here? Well, if we believe that water is life, we need not wait for the time when we see ourselves fighting over a drop of water.

Let us protect life. Let us save water.