JOKE

I think I must really learn how to articulate my issues that have been building up for the past few days. Sometimes I tend to feel so empty, as I try to fill up others' problems and demands as I go along this thing called life. And as I try to recall how easy the situation was before, I have deduced that yes, I think I need a break. I need to relax. I need an immersion weekend again. I need my family. I need my friends. I need to be back to my happy-go-lucky self, getting the highest grades anyone could ever imagine though I do not spend that much time studying. I need to be in high school again. I miss the simplicity and humility of our home. I miss my sister. I miss my parents. I miss 134 Aster street. I miss chemistry. I miss my high school friends. I miss commuting. I miss fudge. I miss my cousins. I miss everything that I've been "giving up" ever since I entered college.

But if I go back to be the way I was before and give up everything that's on my hands right now, I believe a lot would be pained. A lot would be wounded. Betrayed. I don't want that to happen. I really don't.

Thinking about it, I believe I must really find something or some way to articulate everything beyond this blog that I have been maintaining for the past four to five years. Blog lang ito, baka ma-misinterpret pa ng ibang tao kung ano talaga 'yung sinasabi ko rito.

Sabihin na lang nating joke lang ang lahat ng ito. Kunwari wala akong sinabi. Chengkeh lang ang lahat. Echos lang.

Makapag-philo na nga lang!!! ORALS ko na bukas!

BASO.

I just realized na sobrang nega ng previous entry ko.

So anyway, I remember my mom telling me to never skip meals. Mababaliw daw ako kung di ako kakain.

Last week, I had only one meal per day. Kinaya naman. At di naman ako nagkaka-ulcer (THANK GOD!). Minsan kinakabahan ako kasi baka maging anorexic ako. Buti na lang na-maintain ko pa rin ang shape (SHAPE?!) ng katawan ko. At contrary to what people may think, HINDI PO AKO NAGPAPAPAYAT. Kailangan ko lang magtipid. Siguro somehow (but not totally) due to my previous entry. Pero nagtatabi talaga ako ng at least 2,000PhP per month. At hinding-hindi ko gagastusin 'yun kasi kung hindi, hindi ko na naman matutupad 'yung goal ko.

Anyway, kaka-stress test ko lang. Results show that I efficiently handle all the situations I am in. Hay naku ewan ko ba kung maniniwala ako diyan sa stress test results na 'yan. Minsan iniisip ko na baka pinipilit ko lang 'yung sarili kong maging parte ng isang situation. Na minsan, compelled to do things lang ako, though talagang matitindi 'yung hesitations ko sa paggawa ng mga bagay-bagay na 'yun.

Nalulungkot ako kasi minsan, hindi ko naipapakita 'yung galing na gusto kong mapakita kasi inuunahan ako ng takot at pagaalinlangan. May isang paparating na bagay na gustong-gusto ko talagang gawin (kahit ngayon lang last na kasi.. as in, huling-huli nang pagkakataon... at sigurado ako doon) pero inuunahan ako ng mga bagay na iniisip kong baka mas makabubuti sa mga tao, para sa lahat... at para na rin sa sarili ko.

Paano ko ba titimbangin ang mga bagay? Ano ba dapat 'yung pipiliin ko: 'yung bagay na gusto ko? o ile-let go ko na naman 'to na baka mas ikabuti pa ng lahat, kasama na ang sarili ko?

Siguro nakakaramdam lang ako ng ganito dahil wala akong naririnig na tulak mula sa ibang tao na sumabak ako dito sa bagay na gusto ko talagang gawin. 'Yung dating pa nga ako pa 'yung tumutulak sa ibang subukan ito. Baka nakikita nilang mas nararapat ngang gawin ko na lang 'yung commitment ko kaysa sumabak pa sa isang bagay na di naman ako siguradong kaya ko ngang gawin nang mabuti. Ewan. Insecurities. Oras. Pagaalinlangan. Competition. Responsibilities... Lahat 'yan tila pumipigil sa aking umagpas mula sa estadong kinalalagyan ko.

Naaalala ko tuloy 'yung sabi sa Philo102 namin. May mga tao talagang baso lamang. May mga taong timba naman. Kung baso siya, kailangan niyang i-aim ang pagiging baso. Huwag dapat siyang mag-aim na maging timba dahil sa kalagayan at pagkabigay niyang maging baso lamang. 'yung timba naman, huwag dapat siyang makuntento sa pagiging baso lamang dahil timba siya. Hindi maaabot ng baso ang pagka-ganap kung sosobra o kukulang siya sa kanyang pagiging baso. Likewise, hindi magiging ganap ang timba kung makukuntento siya sa pagiging salat o sa pagiging sobra ng kanyang pagiging timba.

Ano kaya ako? Baso o timba? Gustuhin ko man maging timba, mukhang baso lang yata ako. Itulak ko man ang sarili ko, wala ring mapaglalagyan 'yung kung ano pa mang merong katas na mapipiga ko pa mula sa sarili ko. ewan ko ba...


Ay naku... Enough of all these drama shiiiz. Baka magka-period lang ako. Hormonal.

PROCRASTINATION

Bakit nagpo-procrastinate ang mga tao?

Kasi lagi nating iniisip na may mamaya. Na huwag muna ngayon kasi merong mamaya.. Na huwag muna ngayong araw kasi may bukas pa.

Eh paano kung wala na pala 'yung bukas? Eh paano kung ngayon na pala 'yung huling araw mo para magawa mo 'yon? Di mo alam, baka bukas patay ka na..

Hay naku..

MUST.NOT.PROCRASTINATE.

***

Tapos ngayon nagkasakit pa ako. Ang dami ko pa namang dapat gawin ngayong linggo!! HAAAY!!!

TATLONG ARAW NA LANG

At magtu-twenty na ako.

Shux, ang bilis nga naman talaga ng panahon. Approximately 11-12 years na lang, lagpas na yung edad ko sa kalendaryo.

Sana naman matupad 'yung wish ko. Ang hirap nang di nag-eexpect ng mga regalo/surprises lalo na noong nakita ko 'yung mga kapwa ko celebrants ng April na binibigyan ng surprise. Ay basta, di na lang ako aasa para walang expectations.

Magkakaroon ba ako ng surprise? If ever meron, cake lang ba ang ibibigay sa akin? Ewan. Ako kasi napaka-radical kong mag-isip ng mga surprises para sa ibang tao, pero minsan ayokong gawin sa akin yung mga ginagawa kong surprise para sa iba--like hello, parang walang marka ng originality na kung gagawin na yun sa akin eh nagawa ko na nga sa iba diba? Ay ang labo!

Anyway, nagpapasalamat ako sa Diyos dahil sa isa na namang tagumpay. Maraming salamat Lord dahil hindi niyo talaga ako pinapabayaan.

- - -

APRIL 14, 2009 --- Naramdaman ko na rin yung panahong parang gusto ko na lang tumalon mula sa taas ng building--yung tipong panahon na parang gusto kong takasan yung lahat ng mga hinaharap ko just to end that enormous feeling of incapability as insecurities continue to build up in me as I try to hide all these feelings from others. I try to be strong, PERO ANG HIRAP! I like to show that I'm exhausted and incapacitated, but I must be strong for them.

Sabi sa amin sa Philo dapat yung pundamental na opsyon ng tao ay di dapat nakakabit sa fear--dahil magiging lock lang kami sa isang polarity in all situations. May 4 daw kasing polarities ang tao: Anger, Fear, Strength, at Love. Kapag naka-lock sa Anger polarity ang tao, galit lang siya lagi, inuuna ang galit sa lahat ng mga bagay. The same goes for Fear, Strength, and Love. Pinakadelikado raw ang Love polarity dahil nagkakaroon ng tendency ang tao na magbigay na lang ng magbigay--tipong mga martyr na wala naman talagang natatamo. May tendency na maabuso ng ibang tao.

Sa kabilang banda, sinabi ng Philo prof ko na mas mabuti kung ang pundamental na opsyon ng tao ay nakabatay sa Love--dahil nakakapag-adjust ang tao sa iba't ibang polarity DEPENDING on the situation that s/he is in.

In line with what I stated earlier --- na kailangan kong maging strong for them, nagiging lock ba ako sa fundamental option of fear kaya doon ako sa stregth polarity? Naku ang delikado naman noon. Pero di ko rin kayang magpakita ng vulnerability kasi ako yung magsisilbing pillar nila. Kapag nilet-go ko ang firm grip ko roon, naku, baka gumuho yung ginawa ng mga kasama ko for the past 27 years. Hay naku. Ang hirap namang mapaliwanag -- mapaliwanag man ito sa ibang tao o mismo sa sarili ko. Nalilito na rin kasi ako eh. Basta sa ngayon, FOCUS lang at TIWALA sa sarili! Kakayanin ko ito!

Situational Leadership. Yes. Go Sir Chris! Maraming salamat sa lahat nang mga naghanda ng formsem. Dahil dito'y ang dami kong natutunan na maaaring gamitin sa aking paglalakbay. Patatawirin ko sila hanggang sa kabilang dulo (o kahit higit pa) ng football field. Yeah!

- - -

You're so full of dreams, Danica. Sana di ka mag-break.

- - -

Yet may tendency ka pa ring mag-break/pumutok. Ibsan mo na ang galit. Lalo na ngayon na kinakailangan mo na talagang ibsan 'yon. Makakasakit ka pa lalo ng kapwa mo, sige ka!

- - -

It is good as done!

HEADQUARTERS

Naku. Di ko na tuloy alam kung papalitan ko ito o hindi. Akala ko kasi wala nang nagbabasa nito. Pero apparently, meron pa pala.

Sa ngayon ito na lang muna siguro:
What you see here, what you do here, what you hear here, when you leave here, leave it here.

Salamat.

CANDIDACY

Alam mo, iniisip ko na kung puwede lang sana, tanggalin na talaga kita sa buhay ko. Pero para yatang imposible 'yon. Di ko naman kayang mag-pretend pero ang dami mo na kasing nasaktan eh. Minamarginalize kita ngayon tulad nang pagmamarginalize mo ng halos lahat ng mga kakilala natin dati. Kaya ako naiinis dahil di kita matanggal sa buhay ko, gustuhin ko man ito.

- - -

At ngayon parang napepressure ako. Gusto kong gawin 'yon dahil alam kong kakayanin ko 'yon. Pero ayoko namang makasakit ng iba. Inilalagay niyo ako sa pedestal mga kaibigan at napakatinding pressure nito para sa akin. Sabi nga ni Mimi kagabi, baka ako lang yung pumipigil sa sarili ko. Nakakaloka ring kasing isipin na ang layo-layo ng bagay na ito sa kurso ko. Sayang. Plus sobrang di ako sigurado kung husto lang yung background ko upang i-engage ko ang sarili ko sa committment na ito. Diyos ko. Ewan ko ba, pero natatakot ako.

As for now, may thesis deadline at philo midterm orals sa monday at accounting long test sa tuesday. Dagdag pa rito ang org works dahil magoopening night na sa January 19! Haaay buhay... Nakakalokang isipin ang lahat ng mga bagay-bagay. Sana naman di ako maloka ano?

- - -

Gusto kong magblog tungkol sa aking 2008. Pero to-follow na lang muna siguro. Priorities. Priorities.

OK LANG AKO.

Katatapos lang ng Philo documentary presentation.

Two days na akong natutulog ng around 5am at nagigising ng around 7am.
Nakacut ako ng cellmol kanina kasi nagising na kami ni Pia ng around 745am for a 730am class.

Si Mama, na-admit na sa ospital. Tatlo ang attending doctors niya. Isang spine surgeon, isang cardiologist, at isang nagmomonitor ng kanyang diabetes. Sobrang kinakabagan daw siya dahil sa kaba. Sana maharap niya ito bukas ng matagumpay.

Narealize kong ang hirap palang malayo sa mga minamahal mo sa buhay in times like these. Gusto kong nandoon ako sa tabi ni Mama ngayon upang mahinahon lang siya sa kabang nararamdaman niya. Gusto ko nandoon ako sa kanyang tabi before siya mag-undergo ng surgery. Gusto ko nang umuwi. NOW NA.

Ang hirap magrelay ng message through text or through calls. Ako kasi yung type na medyo "touchy"---in a good way. Gusto kong i-hug si Mama. Di naman niya gets kung ano yung >:D< na HUG pala yun eh. Ang hirap.

Emosyonal pala talaga akong tao. Pero buti naman at di pa ako umabot (AT SANA NEVER) sa point of breaking down. Aminado akong di ko kayang gawin ang lahat pero alam kong may mga kaya akong gawin. Lagi ko ngang tanong sa sarili ko kung kailan ako titigil--kung kailan ako maglelet-go ng mga bagay-bagay. Sabi ng ibang tao, basta nagiging masaya ka sa mga ginagawa mo, kayang-kaya mong gawin ang lahat ng bagay na ito. Minamahal mo raw kasi yung ginagawa mo. PERO HELLO? What if hindi mo na talaga kaya---in a sense na super nafa-fatigue ka na dahil sa mga gawaing kailangan mong gawin dahil tinanggap mo itong gawin at binigay na sa'yo ng mga tao yung trust nila diba?

Ang bigat ng feeling ko ever since last week. Maybe its just due to the fact na sa Sunday pa ako makakauwi. NGayon yung mga panahon na parang wala na akong control sa mangyayari kay Mama bukas ng 9am. Ito maharil din ang dahilan ng tao kung bakit siya nakabuo ng konsepto ng DIYOS para lang di siya masiraan ng ulo dahil sa lupit at masakit na mga pangyayari sa kanyang buhay.

Lord, kailangan ka namin. Kailangan ka ni Mama. Di ko na alam kung ano pang gagawin ko, lalong higit na narito ako sa malayong lugar. Text/call at dasal na nga lang yung nagagawa ko.

Basta... alam kong I'll hug Mom as soon as I get back home.

'Til then.

CHOP-CHOP

Paano ko ba hahatiin ang sarili ko?

May Theo project proposal.
May Philo documentary.
May possible quizzes at long tests.
May classes.
May rehearsals.
May surgery.
May kailangan akong bigyan ng regalo (at di pa ko bumibili!!!).

Lord. One more week to go. HELP ME!

GIFT BA?

gusto ko na ulit maging first honors. natikman ko lang to nung first two years ko ng college. humirap nga ang mga subjects. naubusan nga ako ng oras. mas marami na rin ang mga ginawa ko. do i really have to let some things go para ma-pursue ko 'to ulit? kinaya ko naman dati ah! oh well, iba yung mga sitwasyon noon sa ngayon. pero sobra. pasalamat nga ako sa qpi ko noong nakaraang sem, na inakala ko talagang di ako madi-DL eh (in fairness, nag-improve pa ako). pero Diyos ko... gusto ko talagang maka-first honors ulit. Ang sarap kasi talaga ng feeling! i really REALLY miss it.

pero ano nga ba ang mahalaga sa akin sa ngayon?

oh well... Christmas gift mo na Lord, maka-agpas sana si mama sa surgery niya. aminado naman akong sobrang risky ng procedure. alam kong ang dami rin naming dapat ipunin dahil na rin sa gagastusin para doon. basta lord, keep my family strong despite all these challenges. ito lang po talaga yung sobrang mahalaga sa akin as of now. i miss them. Sobra.

i do my best to separate all my "problems" from all the work that i do. pero alam niyo naman, tao rin ako--nakakadama ng emosyon, ng pain. umiiyak din ako guys. even though i manifest this superwoman sa harap ng ibang tao, nagiging vulnerable rin ako sa mga moments ko before i go to sleep. Di naman sa tinatago ko ang sariling "AKO," pero nakikita kong mas mapapadali ko ang mga ginagawa ko kung iseseparate ko yung emotions ko from the all the work that i do. ayun. nasanay na siguro ako. malaking emotional investment ang masisira kung bigla akong magshift ng perspective.

ayun. gusto ko ulit ng 3.75+++. ngunit higit sa lahat, gusto kong ma-ease ang pain ni mama through the surgery. alam ko namang matutupad ang mga ito Lord. tulungan mo lang ako Lord. tulungan mo po kami.

FINAL VOCABULARY PART 1 AT BLOGS

Life is Difficult. Ang hirap nga talaga ng Buhay. Kaya naman gumagawa ang tao ng lahat ng kaya niyang magawa upang makaraos sa paghihirap na ito. Gawa lang lahat ng tao ang lahat ng kanyang pinaniniwalaan.

Etc. etc. Next time, aayusin ko ito.

- - -

Sabi ni Doc Sio, for plain vanity lang daw ang mga blogs.

Ayon sa observation ko (LALO NA SA MULTIPLY), I think I have to agree with him. Ewan ko ba kung bakit ang dami-daming tao na nagkukuwento ng mga nangyari sa buhay nila. Pati puro pictures na lang nila ang nilalagay nila upang makita ng ibang tao. Pati nga ako guilty sa pagcommit din ng ganitong gawain.

O ano? Natamaan ka ano?

DEAREST LORD,

Mahal na mahal Mo talaga ako.
Pati pamilya ko mahal na mahal mo.

SALAMAT!!!
Sana magampanan ko ng mabuti ang pagiging tagalingkod Mo.

Ad Majorem Dei Gloriam!

Nagmamahal,
Gem-gem

ALAS DOS NA

Di ko na alam kung saan ako lulugar. Tulong.

Sabi nga ni Alec,

let's serve the lord first
let's strengthen our relationship with him before we embark on relationships with other people
danica you're a strong woman.
Strong women are tough (kumusta naman).
you have to separate your emotions from work
let it affect you
but let it affect you at the right moment
gets?
haha
sabaw
basta
idasal mo na lang yan kay lord
whatever that is letting you down right now

- - -

Wow public nga pala ito ano... I'm ok btw.

- - -

Finals week na next week. I CAN DO THIS.
Help me Lord.

DAPAT TULOG NA AKO NGAYON.

Sabi nga ni Dad kagabi, he wants me to be asleep by 12midnight na. Pero di ko kaya kasi nagbago na talaga yung takbo ng katawan ko.

Sabi nga ni Dad kagabi, "it need it be" (na sobrang kinawindang ko dahil sa term niyang 'yan na sobrang nakakatawa), I have to let some things go.

Have I really accomplished enough?

If I did, why do I still feel this disappointment after I took that ch35 long test?

And why do I still feel that sadness whenever I think about the possibility that I wouldn't be able to act on stage for our newbie prod, Kwik-E?

Plus, I'm really scared of taking the cbc test tomorrow. Baka kasi kung anong madiscover about sa dugo ko diba.

I just miss the comforts of my own home. Sobra.

I AM. I EXIST.

Oo. Binago ko na nga 'yung template ng blog ko. SA WAKAS! Natuto na kasi akong gumamit ng .xml files. And so ayun, napalitan ko na.

For three years, I've used luminescent as my blog name. I don't really know why I used that name. Siguro nabighani lang ako sa tagline na "glowing in the dark, shining when no one's around." But then ngayon, gusto ko kasing i-personalize ito. Buti na lang nakahanap ako ng template in the web, at ito ginagamit ko na. I'm planning on studying Adobe Photoshop soon (that is, if I ever have that chance to install the program in my computer) so that I would really be able to personalize my blog template.

AND NOW, what's up with I AM. I EXIST?

Nakuha ko ito sa PHILO101 (Philosophy of the Human Person I) namin with Sir Jope. Inaamin ko, from a scale of -10 to 10, nasa +2 pa rin ako sa paggrasp ng buong konsepto ni Rene Descartes. I was just amazed by how he thought of having the best way to think about things and to reflect upon it through the Universal Methodic Doubt---kung saan pinagdududahan niya ang lahat sa simula.

Ganito raw kasi 'yon. Isang gabi, nilamig si Descartes. Tapos tumabi siya sa isang umaalab na apoy para painitin 'yung nilalamig niyang katawan. Biglang naisip niya na maaaring 'yung nararamdaman niyang init na galing sa kanyang paligid ay parang panaginip lamang. Nagduda siya ngayon kung totoo nga ba ang pinararamdam sa kanya ng kanyang mga senses. And so ayon, tinanggal niya ang kanyang sarili mula sa kanyang katawan, so natira na lamang 'yung consciousness niya. Habang nagdududa siya, naisip niyang maaari 'tong gawa ng isang evil genius--na baka niloloko rin siyang maramdaman ang lahat ng gawa ng senses niya. So kung may evil genius, baka kalokohan na ang lahat (tama ba ito sir jope? naku... patay na sa repetitio.). Tapos natuklasan niya na sa proseso ng kanyang pagdududa, may lumilitaw na "AKO" na nagdududa--kung saan siguradong sigurado siyang mayroong AKO na nagdududa. Ito 'yung tinatawag nilang BEDROCK OF CERTITUDE--kung saan siguradong sigurado ka sa bagay na iyon. Ang Cogito Ergo Sum. I AM. I EXIST. Lumilitaw na mayroon pa ring AKO na nagdududa. I is delivered in the process of doubting (I AM) at totoo ngang nangyayari ito (I EXIST). Natuklasan ko lang sa philo na mali pa lang sabihin 'yung I think, THEREFORE I exist (or the other way around), kasi nga nagiging syllogism lang 'yung statement na 'yon. Eh di naman doon ang pinagugatan ng cogito ergo sum.

At dahil hindi immediate ang knowing ng isang tao, na kinakailangan pa niyang magduda, natuklasan ni Descartes ang kakulangan ng isang tao. "I AM IMPERFECT," ika nga niya. At mula roon, alam niya rin na may isang perfect na nageeksistensiya. The idea of perfect, of this, must come from someone greater than me, and plant it on me. Consequently, he came to the conclusion that GOD EXISTS. Isang hindi hahayaang lokohin tayo ng ating mga senses. At mula roon natuklasan na rin niyang OTHERS EXIST dahil hindi siya kayang lokohin ng mabuting Panginoon. Naku... sabog na sa philo.

That-then-which-nothing-can-be-thought talaga si God. Supersuperlative na 'yung meaning ng statement na 'yan.

Shucks. Parang nagrepetitio ako na worth C lang oh. Tsk tsk. Kailangan ko pang iclarify ito sa mga kaklase ko/prof ko. Well, para naman may connection sa blog kong ito, gusto ko rin kasing pagdudahan ang lahat. Ano nga ba ang katotohanan? Hindi ko rin alam. Basta ang bedrock of certitude ko, kung saan siguradong sigurado ako, ay ang katotohanang nagsusulat ako--na nandito akong nagmumuni, nag-iisip, nag-aaral, at nabubuhay--na merong AKO na nandito. Itong-ito. AKO. MERON.

At mula rito, nakikita ko ang mga imperfections ko--sa mga kakulangan ko sa paglikha ng mga magagandang blog entries, ng mga failures ko sa buhay, ng mga salat na aspeto ng buhay ko. At dahil doon, narerealize kong may DIYOS--na may isang PERPEKTONG nilalang na kailanma'y hindi ako lolokohin nor pababayaan sa paglakbay ko sa aking buhay. Consequently, I begin to recognize that there are the others--that they exist with me as a member of this society.

So ayon. Sana dito magsimula ang pamimilosopiya ko sa mga bagay-bagay. Haaay buhay, sa lawak mo sobrang di na kita mawari. Ngunit sana masabak kita ng kahit may pagaalinlangan ma'y maging matagumpay pa rin ako sa dulo ng paglalakbay na ito.

CPR

I want to revive my academics.

I want to be the best that I can be.

I know I can.

I believe I can.

I love philosophy. Kailangan ko pa 'tong ligawan nang ligawan para sagutin na rin niya ako soon!

Pati Chem Lab kailangan kong irevive ang pag-ibig nito sa akin.

Medical Anthropology din.

Health Economics din.

Analytical Chemistry din.

Epidemiology din.

Leadership and Strategy din.

Lahat na!

Nakayanan ko na dati eh. Dapat squared ng lahat ng effort ang gagamitin ko para mas matindi 'yung tama ngayon.

MUST BEGIN NOW. SHUCKS.

AYOKO

Sa bilog namin sa enta last prod (tarong), nalaman ko na 'yung isa kong orgmate na si Dick na 5th year na niya ngayong magperform ay hindi pa nakita kahit minsan ng kanyang pamilyang magperform during his shows.

Maging ganon din kaya 'yung experience ko?

Sana hindi.

Ayoko.

AUGUST NA PALA, NANAMAN.

wala akong maisip na baong title, kaya dinagdagan ko lang from the previous entry.
- - -
I'm seeking for a blog change.
I'm looking for the right template.
For the right tagline/s.
And for the right color (or will i stick to this monochrome theme?).
Bakit kasi sa sobrang tagal na nito, parang ayoko nang baguhin dahil sa memories na naiblog ko.
Or do I need to change this to make something better?

Maybe I'm just waiting for the right time.

tapos biglang naalala ko yung sinabi ni Tiny sa Pobreng Alindanaw:

"Sometimes we search for the right choices, for the right paths to walk through, for the right time, for the right person, and for the right reasons, only to find out na dapat LEFT pala..."

May connection ba?

Parang wala.

Back to my SA paper due tomorrow, 5pm.

ON DRIVING

Yey! Sa wakas nawala na rin 'yung fear ko of driving.

During the break, I made sure that I was able to drive the car throughout the village for at least an hour. Problema ko na lang is yung parking. Tsk. Sa ngayon, nahihirapan pa rin akong magdrive ng pabaliktad---in the sense na di ko pa naviview kaagad kung saan pupunta ang kotse papalikod kung ang manibela ay iikutin ko papakanan, etc. Hindi ko pa rin naipapark ng maayos ang kotse sa garahe. 'Yun kasi ang kundisyon ni Pare. Kailangan ko munang matuto magpark bago ko puwedeng ilabas ang kotse sa village. Hay naku. Sa October na nga lang ulit.

Ay oo nga pala. Nasabi ko na dati na may driver's license na ako. Yey! Non-pro driver na ako. BUT I still have this guilty feeling inside me (until now) dahil sabihin na natin na hindi ko tinake ang "usual" procedures of acquiring a new driver's license in our region's LTO. Medical exam pa lang, passed na ako kaagad sa urine & blood test. I passed the licensing exam easily, in contrary to a lot of others who failed it a number of times. I didn't touched the steering wheel, yet I was able to pass the practical driving exam. WHY? We had contacts, and ayun. They played their part so well that it was as if I really REALLY went through all the procedures fairly, just like the others.

Wala lang. Sabi ng iba, reality iyan na kailangan mo nang tanggapin. At least I got help from them daw. I've also learned that a lot of my friends also had the same "aid" from some officers in the LTO. Kasi kung wala sila, baka hanggang ngayon wala pa rin kaming (akong) driver's license.

Pero 'yun nga. Isa kasi ako sa mga taong gusto na ang lahat ay sumusunod ng maayos sa mga itinakdang patakaran ng mga nasa posisiyon. Lumaki akong tinuruan ng "magandang asal," ng mga iba't ibang rules and regulations na dapat nating alamin at sundin. Nahulma ng mga iba't ibang theories 'yung utak kong mag-isip ng isang idealistic space where I could live in. Sa sobrang idealistic ng mga paniniwala ko, nagiging impraktikal na ako minsan. Hay tama na ito. Nawawala ako sa main point ko. Basta, 'yung concern ko lang eh 'yung fact na ang daming nangyayaring pandadaya na nagaganap even at our local level. Ako mismo dumaan sa proseso ng pandaraya sa LTO ng aming region. Kawawa naman ang mga taong naghintay ng napakatagal na panahon para lamang makuha ang kanilang mga lisensya, to think na ako--AKO na super unexperienced-can't-even-park driver ay nabigyan na KAAGAD ng lisensya. Wala pa akong restriction that I need to have my glasses on when I drive to think that I've had astigmatism since prep. Tapos, agad-agad lang nilang pinapapass ito?

Di lang sa LTO ko ito napansin. Sa DFA rin. One day, my family went to the DFA to renew our passports and para na rin gawan ng passport si kapatid. Again, we had contacts. So, instead of the usual 12-hour tambay in the DFA, we were just there for two hours. Sobrang jampacked pa ng office with people trying to get their passports. Sobrang nakakaguilty kasi halata naman na ang late naming dumating, ngunit kami pa rin yung naunang matapos. Plus, we entered the office of the head pa! Tsk. Ano ba ito? People fall in line as early as 4am outside the DFA office. Some even sleep outside the office just to have their passports at least by the afternoon. Grabeh ito.

At malamang nagaganap din ito sa iba't ibang offices, mapa-government pa man ito o private company.

Hay naku. nagBLAH na naman Ako. Pero naman oh, sorry PARE kung sinasabi ko ito. Pero mali talaga 'yung ginawa natin. OO, mas naging "hayahay" tayo sa ginawa natin that time, BUT then we have to think of the others who followed the procedure well. Kaya nga nagkakaroon ng problema ang bansa. May mga taong nagtatakda ng mga patakarang kailangang sundin ng bawat mamamayan ngunit sila mismo (at ang mga taong close sa kanila) ay ang siyang mga taong di sumusunod dito. Wala ring efficiency. Tsk.

Bata lang ako. Wala pang pangalan. Wala pang ganun kalaking imlpluwensiya sa lugar na tinitirahan ko--moreover, sa region na ito, moreover sa bansa. Wala lang ako, pero at least nag-iisip ako ng ganito.

Narealize ko lang ngayon: ang olats ko pala. I'm criticizing the things I have observed in the LTO and DFA office. Yet still, I have my license securely placed in my wallet right now. Moreover, I would not like the feeling that my license would be taken away from me, because I didn't followed the licensing procedures fairly (to think that I'm able to drive NOW, well except park of course :P). I wouldn't like the feeling that we were prevented to go outside the country because we didn't follow the procedures well. I'm afraid that those people heading those government offices would lose their jobs because they may really be the ones who are worthy of those positions at least as of now (naging sobrang mabait lang sila kaya sila nagpapasingit ng ibang tao). Hay ewan. Too serious. I miss my highschool self.

The more we get to learn about things, the more we tend to feel unsatisfaction and depression as we realize that these events widely occur in our surroundings. Children view the world as an idealistic place full of fun, joy, and Santa Claus. Once they've learned the things about life. then their idealistic world slowly degrades into that sad reality. Parang yung mall na heaven para sa atin ay isa palang napakahigpit na lugar kung saan di mo malalasap ang lahat ng sarap ng buhay sapagkat ang lahat ng ito pala ay may kapalit. Everything is commodified, ika nga.

Shatap. Nonesense na ito. Forgive me for this. Ang pangit ng coherence + grammar. Parang di ako nag gradeschool + highschool + first year! Pero the fact na nag-iisip ako ng ganito makes me feel good. Mature.

Parang may wisdom na sinend sa akin from God above. Chos!

- - -

Classes na bukas.

160

This is my 160th entry for this blog.

Tiningnan ko muli 'yung mga entries na sinulat ko from the start. Grabeh. Ang laki pala ng pagbabago ng paraan ng pagsusulat ko / paglahad ko ng mga pananaw ko ukol sa mga bagay-bagay. 'Yun nga, mas naging seryoso ako simula noong nagcollege ako. Halos lahat ng entries tungkol sa acads: kung gaano ako naghihirap, mga listahan ng mga long tests, org activities, etc. Namimiss ko tuloy 'yung paraan ng pagbla-blog ko noong highschool = hindi gaanong seryoso. OO nga, busy nga minsan sa acads pero 'yung katotohanan na nakakapagblog ako tungkol sa mga nakakatuwang moments ko noon ay isang napakatinding bagay na di ko na nabla-blog ngayon. Hindi naman sa sinasabi kong boring ngayong college--as a matter of fact, sa sobrang daming nangyayari araw-araw, di ko na natatrack ang lahat ng ito at di ko mahaka ang lahat ng mga bagay-bagay para maisulat ko dito sa blog na ito. Everything seems to go so fast that its as if nothing happened at all. Yak. Inappropriate statement. I knew it.

Bakit ba hindi ako nakakapagblog ng mas madalas? In addition to my claim na "busy" ako, napapansin ko rin kasi na wala na yatang nababasa pa ng blog ko [well compared to my audiences/readers na sobrang dami before diba...]. Ayun, parang tinatamad na rin akong magsulat. Siguro mas gusto ko ng mas malaking audiences. Kaso yun nga. Di ko naman maiiwasan yung fact na baka magsawa sila, or baka busy rin sila sa kanilang mga buhay-buhay. Next, naexpose ako sa sobrang tinding pag-eenglish at sobrang tinding pananagalog ngayong college. Gusto kong makapagsulat ng isang napakagandang essay on development, poverty issues, current public health situation of our country, my views on some profound subjects, etc. Basta something na deep, may dating, nakaka-tama, at profound talaga. All throughout the years I kept on blabbing only about myself, my rants, my whats, whys, and other what nots. Eh sobrang minamaliit ko yata yung kakayahan kong magsulat kasi sa tingin ko, kung magsusulat man ako ng article na maganda, baka magtunog-jologs pa yun at maging sobrang uncool, sobrang pointless = pangit. Ewan ko ba.

- - -

O, so ano na ba talaga ang nangyayari sa akin ngayon? Aside from struggling in my acads, naging minor in org works din ako for the past months. Of course, naging SM deputy ako sa successful production ng Entablado na Tanikalang Guinto. Dahil sa experience na ito, nagkaroon ako ng mga bagong kaibigan at mga katoto. Sobrang ang dami ko ring natutunan tulad ng mga gawain ng mga SMs hanggang sa mga views ng mga iba't ibang tao ukol sa mga issues na hinaharap ng ating bansa. At oo nga pala, naging active din ako sa health sciences society through the FGDs = study sessions na inaarrange namin ng isa ko pang blockmate for everyone. Nagpapanggap pa nga kami bilang sina jothe at rithal para matago yung identities namin. At ayon, tumakbo ako bilang executive board member ng HSS, at ayon, nanalo ako. Sana nga lang magampanan ko ng maayos ang responsibilidad na ito. Of course, gusto kong matatag ang HSS bago ako grumaduate.

Next, naging host/emcee ako during our Health Sciences night. Sobrang kinabahan ako kasi naman hindi kami ganoon ka-handa ni Kuya Lorenz sa kung ano ang mga dapat gawin/sabihin. Basta, nagsalita lang kami ng nagsalita that night. At buti na lang somehow napasaya rin namin ang HSc community. Salamat naman at hindi naging boring ang event kagabi. At salamat din sa fact na ang ganda ko kagabi [dahil sa tulong ng room 107 sa eliazo--ang aking hair & make-up team, at siyempre nina nina, luis, at pao --- ang aking wardrobe team]. Ang sayang makitang nagbabonding ang lahat ng mga HSc majors kagabi. Pati mga profs naki-sayaw din. Ang saya.

Nadiskubre ko ring may potential ako sa larangan ng JUDO. 'Yun kasi ang kinuha ko for my PE this semester. At during the finals, ayun, nanalo ako. CHAMPION na naman [with a gold medal this time]. Siguro gifted talaga ako sa larangan ng martial arts. This body is built for martial arts. Too bad I have to do other stuff at isinasatabi ko na lang ang gift na ito. Tsk. Sayang.

- - -

So Danica what's up after 159 entries?
Ayun, eto pa rin ako. Masayahin. Corny pa rin. Nakikidrama. Artista. Lumalaban. Walang inaatrasan. Tumatawa. Lumuluha. Kumakain. Nakikinig. Naglalakad. Nag-iisip ng iba't ibang mga bagay. Gumaganda sa pagsikat ng araw. Gumaganda sa pagmulat ng buwan. Nagsusulat for herself, hoping to touch others as well.

Hay naku. sa susunod na nga lang.

- - -

Next Picture:
Monday - ORGANIC CHEMISTRY FINALS, NIHONGO FINALS
Thursay - DS 3rd Long TEST
Saturday - DS FINALS [Lord, sana di na ako magtake PLEASE!!!]
Sunday - I'm going back home... finally!

- - -

...I'm not afraid of FAILURE
because, it is NOT an option
and it will NOT HAPPEN...
and I'm PREPARED to be TIRED EVERYDAY of MY LIFE
in my quest for EXCELLENCE...

Lord, guide me. Help me. It is good as done.

On Confessions

I had a confession yesterday during our NSTP recollection.

And I just realized that ang emosyonal ko palang tao.

'Yun lang.

Busy Busy Busy Me.

- - -

Lord, Help ME.