RANDOM

nagkakaroon ng mga panahon na di ko na alam kung ano ang gagawin ko.
sana tulungan mo ako Lord para di ako maligaw sa landas ko.
haay buhay.

SUNDAY

is THE day.

+++

COA formsem tomorrow until friday.
ENTA plevsem on Apr12-15.
NMAT. SUNDAY.

+++

LORD, HELP ME.

PAALAM

Ang tagal na rin ng panahon noong huli akong humagulhol nang matindi sa harap ng maraming tao.

Entaseniors, sobrang mamimiss ko kayo.

LAPTOP.

At 'yon na nga. Ipinadala ko ang aking laptop sa Davao last Monday.

Eh hello... nasira kasi ang laptop ko that fateful morning ng January 17. At wow na wow, noong Monday ko lang nadala sa PC express para macheck na rin. Eh sira na pala yung hard disk ko. Kailangan palitan. Naku... around 3thou din yon.

Eh wala akong installer ng OS at ng MS Office. So sabi nila na bumili na lang daw ako ng licensed. So ayon, pinacalculate ko. Naku! 10,650php ang gagastusin without the labor ha!

Kaya ayun, sabi ni Dad, ipadala ko na lang daw sa Davao yung laptop.

Sana bumalik na yung laptop ko in good condition. Or if ever, sana bilhan na rin ako ng bagong laptop (given the fact na kay Mama yung laptop na ginagamit ko). Kasi naman, panel defense na namin sa Wednesday!!! Plus ngayon, gumagawa na ako ng paper for theology regarding the couples' sharing that occurred last Feb8. Plus, may mga philo papers pa akong kailangang gawin.

Basta, KAILANGAN KO NG LAPTOP.

Sana naman dad.... Mapadala niyo na!

PRESENCE IS VERY OVERWHELMING

ewan ko kung bakit pero sa tuwing nagpaparamdam ka nang biglaan sadyang bumibilis yung tibok ng puso ko.

alam mo ang dami kong gustong sabihin sa'yo. di ko maaamin man dati sa sarili ko pero sa totoo lang, di ko inaasahang masisiyahan ako sa piling mo--kasi nga dahil na rin siguro sa impluwensiya ng ibang tao, mga sinasabi ng ibang tao, mga personal debates ko, etc. But then no, nahulog ako at inaamin ko 'yon.

pero ayun, di ko rin alam kung anong eksaktong nangyari kung bakit na naging ganito. basta, nawala na ang mga bagay na binuo natin. ang hirap balikan ang mga nangyari dati lalo nang hinarap tayo ng tila bagyong mga pangyayari sa ating buhay.

naiinis ako dahil ang super idealistic ko. i hate myself kasi sobrang ayokong magkamali sa choices ko. kaya dahil doon, i stopped it already. buti nga nacocontrol ko pa. pero sa mga ginagawa mo lately, shux. di ko na alam kung ano pang magagawa ko.

- - -

ang pangit lang ng blog entry na ito.

di ko feel.

FEB82009

Today, I begin a new life.

- - -

Kasama nito, may nag-snap na. Oo, alam kong kasama ang absence ko sa mga dahilan kung bakit may nag-snap na. Patawad. Hindi ko akalaing hindi ko masasabay ang lahat ng ito mula nang nagsimula ang second semester. Patawad muli. Akala ko kasi kakayanin niyo na nang kayo-kayo na muna, bilang may bagong set ng mga taong pumasok sa grupo at willing na magtaya nang buong-buo.

Alam kong sobrang iniintindi niyo na lang akolagi. Nakakahiya. Oo, nahihiya na ako sa inyo. Hindi ko tuloy alam kung karapatdapat pa akong bumalik muli sa seca117 kada Miyerkules ng hapon. Di ko rin kasi inakala na bubuhusan ako ng sandamakmak na acad works (na group works pa kung tutuusin, na kumakain talaga ng mga oras ko).

Ang dami kong shineshare na ideas, hindi man lang ako nakikibahagi sa pagimplement nito. Patawad. Aminado akong ang dami kong na-miss. Patawad.

BUTI NA LANG

wow. buti na lang nag-online si aileen. Nakakuha na rin ako ng kopya ng mga requirements for the proposal. At buti na lang nakita ko kung ano pa yung kulang namin. or else magpapasa kami ng proposal na super wala pa masyadong laman.

Thank you Lord for those simple blessings.

Tulungan mo akong tanggalin ang bigat na nararamdaman ko sa aking puso.

PANGIT NG GISING

Ang dami kong nagawang mali ngayong araw.

Sana makabawi ako ng big time.

HEADQUARTERS

Naku. Di ko na tuloy alam kung papalitan ko ito o hindi. Akala ko kasi wala nang nagbabasa nito. Pero apparently, meron pa pala.

Sa ngayon ito na lang muna siguro:
What you see here, what you do here, what you hear here, when you leave here, leave it here.

Salamat.

PLATFORM? PLATFORM?!

this isn't just for the sake of running for an org.
all i care about is making a difference for the org--for you, and for myself.

BUKAS NA DAPAT.

BAKIT NAGHAHANG YUNG LAPTOP NA GINAGAMIT KO?
NGAYON PA NA SUPER KAILANGAN KO NA TALAGA GAMITIN YUNG MGA FILES KO.
back-up! back-up!

TAKTEEE!

CANDIDACY

Alam mo, iniisip ko na kung puwede lang sana, tanggalin na talaga kita sa buhay ko. Pero para yatang imposible 'yon. Di ko naman kayang mag-pretend pero ang dami mo na kasing nasaktan eh. Minamarginalize kita ngayon tulad nang pagmamarginalize mo ng halos lahat ng mga kakilala natin dati. Kaya ako naiinis dahil di kita matanggal sa buhay ko, gustuhin ko man ito.

- - -

At ngayon parang napepressure ako. Gusto kong gawin 'yon dahil alam kong kakayanin ko 'yon. Pero ayoko namang makasakit ng iba. Inilalagay niyo ako sa pedestal mga kaibigan at napakatinding pressure nito para sa akin. Sabi nga ni Mimi kagabi, baka ako lang yung pumipigil sa sarili ko. Nakakaloka ring kasing isipin na ang layo-layo ng bagay na ito sa kurso ko. Sayang. Plus sobrang di ako sigurado kung husto lang yung background ko upang i-engage ko ang sarili ko sa committment na ito. Diyos ko. Ewan ko ba, pero natatakot ako.

As for now, may thesis deadline at philo midterm orals sa monday at accounting long test sa tuesday. Dagdag pa rito ang org works dahil magoopening night na sa January 19! Haaay buhay... Nakakalokang isipin ang lahat ng mga bagay-bagay. Sana naman di ako maloka ano?

- - -

Gusto kong magblog tungkol sa aking 2008. Pero to-follow na lang muna siguro. Priorities. Priorities.

MERRY CHRISTMAS 2008

Naiinis ako sa'yo. Lalo na kung lasing ka. Akala mo kasi kung sino ka kung makapagsalita. Ang daming nababastusan sa mga sinasabi mo---kasama na ako doon. Akala ko dati nagiging wiser ka kung lasing ka, oh well, napapanahon lang pala 'yon. Ngayon akala mo ang galing mong magtago ng bisyo. Takte lang. Huli ka na since October.

I don't care kung sasabihin mong ginawa mo yon dahil sa stress, dahil sa mga problema, dahil sa urge or whatever reasons you may develop. The fact is, you are doing it. AND IT'S HURTING US---LALO NA AKO. Grabe. Proud na proud sana ako sa'yo. Pinagmamalaki kita sa lahat ng mga kakilala ko kasi super ang taas ng tingin ko sa'yo. Ang dami mong pinagdaanan pero malinis ka pa rin. PERO SHIT HAPPENS, ika nga nila. Lahat ng akala mong puro, laging may dumi na tinatago. Ngayon di ko alam kung ano yung dapat kong gawin. Nagiging manhid na ako dahil sa'yo.

Ang lakas ng loob mong magcorrect ng pagkakamali ng iba pero ikaw din mismo mali yung ginagawa mo. NAKAKAINIS magising nang umaga nang may naninigaw sa'yo. Sira ang buong araw ko dahil sa sigaw mo. Nagiging bayolente ang bata dahil sa'yo.

Alam kong mali ito, pero ginagawa ko pa rin. At least meron akong pinagbubuhusan ng galit. Sana di mo ito mabasa. Sana wala nang nagbabasa nito.

Bulag na nga ako, manhid pa. Saan ka pa?

BUMAWI KA NA LANG.

napakataas ng expectations ko maging sa ibang tao man ito, sa trabaho, sa eskwelahan, sa profs, sa mga gamit, sa mga pangarap na ninanais kong maabot, sa mga hiling na ninanais kong makamit, at lalong higit na sa ibang taong tinuturi kong tunay na nariyan para sa akin at sa sarili ko.

kaya madali akong madisappoint, kahit na di ko 'to pinapakita nang napaka-obvious (magaling akong magtago, as in.).

kay naman, huwag na dapat magtaka kung bakit ganun.

hindi ko na iisipin kung sino nga ba ang nauna.

basta nangyari na yon.

at sa ngayon, kailangan na lamang nating harapin ang bukas--na sana'y maliwanag at maginhawa ito diba.

tama na.
tama na ang drama. imsosickofit.

MAY KARAPATAN AKO RITO.
mahirap bang tanggapin yun?

ANG DAMI NANG NAHAHASSLE. 2WEEKS!!!
dapat mong tanggapin ang pagkakamali mo. HUWAG MONG BALIKTARIN ANG MESA. IKAW ANG NASASAKDAL! AT MAY KASALANAN KA---AMININ MO YUN!

---
DAGDAG (DEC29)

WALANG NADADALA SA PAGSAMBIT MO NG SORRY SORRY NA YAN.
IPAKITA MO SA AKIN.

SAGUTIN MO ITO KUNG MAAYOS KA NA

at biglang dumami ang blog posts.
dahil ba..
dahil ba?

dahil ba sa nakita mo sa belfield?
sa ginagawa mo ngayong movie?
sa nangyari kaninang 4pm?
sa 6am-4pm?
kay bionic woman ng buhay mo?

SAGUTIN MO AKO! SAGUTIN MO AKO!!! ANO BA ANOOOOOOOO?!

GUSTO MO NANG UMUWI ANO?
AT DI MO MAWARI KUNG SINO BA YUNG DAPAT MONG SABAYAN.

SANA MAGING MASAYA KA NA ANO?
ANO BA YUNG PAKIRAMDAM NUN?
ANO?
SABIHIN MO SA AKIN.
SAGUTIN MO ANG MGA KATANUNGAN KO.
OO IKAW!
IKAW! IKAW!!!

MAKUMBINSI

excerpt:

Pinaglalaban ko yun. Nilalagyan ko ng katwiran ang lahat ng punto ko. Parang nagphilo-eco talk lang ako. ang profound lang bigla nang mga sinasabi ko. at first time kong inunahan ang luha ko kahit na ramdam na ramdam ko ang luhang bumubuo sa aking mga mata.

basta, di naman kailangang icommodify ang experience ng unity and togetherness. minsan nga lang tayo gumanito, pero kailangan bang ganyan pa? may ibang opsyon mga kaibigan, dahil kung itutuloy niyo pa ito, siguradong maraming matitira lamang sa kanikanilang mga tahanan. at siguro di aabot ng kalahati nang ating angkan ang makakadalo.

"makumbinsi na kayo't pumirma... business proposal na 'toy kay ganda..."

parang punong baboy lang ang dating niyo sa akin. siguro ako na yung matandang baboy sa eksena. at baboy bayan silang lahat. sino kaya ang kardo sa eksenang ito?

INAANTOK AKONG PARANG HINDI.

MALABO!

SANA DI MAGKAROON NG BAHID NOH? MAHAL KO KAYO KAYA KO SINSABI ITO. MAHAL KO KAYO. MAHAL KO KAYO (echoing)

MOMENT KO ITO.

PUWEDE BA ANG GANUN?

NA BIGLA KA NA LANG MABABALIW PAGKALIPAS NG ISANG SEGUNDO?

MAAARI KA BANG MABALIW KAKAISIP NA DI TALAGA PUWEDE?

MAAARI KA BANG MABALIW DAHIL SA MATINDING GALIT?

MAAARI KA BANG MABALIW DAHIL SA SOBRANG INIS?

ang sarap sigurong mag-break down. PERO IISIPIN NANG IBA NA MAY PROBLEMA KA ETC ETC.

OO NGA NAMAN BAKIT KA NGA NAMAN MAGBE-BREAK DOWN KUNG WALA KA NAMANG PROBLEMA DIBA?

EH ITO

MAAARI KA BANG MABALIW DAHIL SA MATINDING SAYA?

ALAM KONG MARAMI NANG NABALIW INDIRECTLY DAHIL SA PAG-IBIG, PERO NABALIW SILA DAHIL SA MGA EPEKTO NG KABIGUAN, IKA NGA NILA, NA KANILANG HINAHARAP DAHIL SA PAG-IBIG.

TAKTE KA.

loveisachoiceloveisachoiceloveisachoiceloveisachoiceloveisachoiceloveisachoice.
IT IS NEVER A FEELING!
And in love, you do something for your own growth and the growth of the other person.

nag-aaway kayo dahil NAGBI-BUILD UP ULIT yung ego boundaries (na nagco-collapse once you fall in love) sniyo the moment you realize na AY T*NGIN* PLA SIYA---NA DI SIYA YUNG INAKALA MONG TAONG KILALA MO NA NAGUSTUHAN MO NA ETC ETC WHATEVER.

but then again, kung mahal mo talaga, ayun you work it out with him/her despite sa lahat ng TAKTENG MOMENTS NINYONG DALAWA.

theo131.philo102.

buhaybuhaybuhay. isang challenge lang ito. naniniwala akong magiging ok ang lahat.

SOLILOQUIES NA HINDI SINAMBIT.

5 DAYS.
AT DI MAN LANG TUMULO ANG LUHA KO.
7 DAYS
11 DAYS.

at never pang lumamig ang kamay ko ng ganito, sabay nang pagkunot ng noo ko.

920 930
at never pa ako nabingi ng ganito dahil sa ringtone (at hindi message alert) ng cellphone ko. ayoko ng missed calls. sumusobra ang tibok ng puso ko kung nangyayari ito.

11am 12nn
at never pa ako naging ratatatat sa mga ginagawa ko

2pm 3pm
at never pa akong naglakad nang di nararamdaman ang sakit ng bewang ko

4pm 5pm
at never pa akong naging ganito.

siguro nga kailangan nang lumipat ang headquarters.

mixed emotions.
sana kumpleto na bukas.
gusto ko nang umuwi.
sana wala nang langgam.
bakit may ganun.
and so?
mag-blog bakit ba.
dito lang.
pano ba gawing ako lang ang nakakaalam.
may nangyayari pala sa parking lot kapag 1am.
masaya sa belfield ng 1am na.
I HATE.
I LOVE.
$E%RF^G*JUHIKOP
OIULFJSDJFNMP(Y!N@C
IBALIK MO NA.
LOVE IS A CHOICE.

pagmahal mo talaga ang tao, tatanggapin mo pa rin siya kahit na may topak lang talaga siya minsan.

FINAL VOCABULARY! FINAL VOCABULARY! ITATAK MO YAN SA KUKOTE MO! TAKTE KA!

MAGPAKITA KA NA! SINUNGALING!

ANG BAGAL MO.

emotional suicide. MERON BANG GANUN?

PUBLIC ANNOUNCEMENT

SORRY NA.

---

THANK YOU LORD.
at yun ang una niyang sinambit nang maramdaman niya ang malambot na tela ng kamang hinihigaan niya.

OK LANG AKO.

Katatapos lang ng Philo documentary presentation.

Two days na akong natutulog ng around 5am at nagigising ng around 7am.
Nakacut ako ng cellmol kanina kasi nagising na kami ni Pia ng around 745am for a 730am class.

Si Mama, na-admit na sa ospital. Tatlo ang attending doctors niya. Isang spine surgeon, isang cardiologist, at isang nagmomonitor ng kanyang diabetes. Sobrang kinakabagan daw siya dahil sa kaba. Sana maharap niya ito bukas ng matagumpay.

Narealize kong ang hirap palang malayo sa mga minamahal mo sa buhay in times like these. Gusto kong nandoon ako sa tabi ni Mama ngayon upang mahinahon lang siya sa kabang nararamdaman niya. Gusto ko nandoon ako sa kanyang tabi before siya mag-undergo ng surgery. Gusto ko nang umuwi. NOW NA.

Ang hirap magrelay ng message through text or through calls. Ako kasi yung type na medyo "touchy"---in a good way. Gusto kong i-hug si Mama. Di naman niya gets kung ano yung >:D< na HUG pala yun eh. Ang hirap.

Emosyonal pala talaga akong tao. Pero buti naman at di pa ako umabot (AT SANA NEVER) sa point of breaking down. Aminado akong di ko kayang gawin ang lahat pero alam kong may mga kaya akong gawin. Lagi ko ngang tanong sa sarili ko kung kailan ako titigil--kung kailan ako maglelet-go ng mga bagay-bagay. Sabi ng ibang tao, basta nagiging masaya ka sa mga ginagawa mo, kayang-kaya mong gawin ang lahat ng bagay na ito. Minamahal mo raw kasi yung ginagawa mo. PERO HELLO? What if hindi mo na talaga kaya---in a sense na super nafa-fatigue ka na dahil sa mga gawaing kailangan mong gawin dahil tinanggap mo itong gawin at binigay na sa'yo ng mga tao yung trust nila diba?

Ang bigat ng feeling ko ever since last week. Maybe its just due to the fact na sa Sunday pa ako makakauwi. NGayon yung mga panahon na parang wala na akong control sa mangyayari kay Mama bukas ng 9am. Ito maharil din ang dahilan ng tao kung bakit siya nakabuo ng konsepto ng DIYOS para lang di siya masiraan ng ulo dahil sa lupit at masakit na mga pangyayari sa kanyang buhay.

Lord, kailangan ka namin. Kailangan ka ni Mama. Di ko na alam kung ano pang gagawin ko, lalong higit na narito ako sa malayong lugar. Text/call at dasal na nga lang yung nagagawa ko.

Basta... alam kong I'll hug Mom as soon as I get back home.

'Til then.